مقدمه: شبکه‌های اجتماعی علمی نقش اساسی در برطرف کردن نیازهای افراد دارند. عضویت در شبکه‌های علمی حس تعلق، ارتباط و اجتماعی بودن را در میان کاربران خود تقویت می‌کند و آنها را در امر ارتباطات اجتماعی یاری می رساند. افراد به خاطر یافتن تجربه و به خاطر استفاده از محتواهای به اشتراک گذاشته شده و تعاملاتی که میان اعضا صورت می‌پذیرد، در شبکه‌های اجتماعی به فعالیت می‌پردازند. روش پژوهش: این پژوهش به روش توصیفی –تحلیلی انجام شده است. جامعه پژوهشی متشکل از کلیه اعضای هیات علمی دانشگاه ارومیه می‌باشد که شامل ۳۸۸ نفر می‌باشد. با استفاده از جدول کرجسی – مورگان، تعداد نمونه ۱۸۶ نفر تعیین شدکه از این تعداد ۱۶۶ نفر به پرسش‌های پرسشنامه پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی (فراوانی، درصد فراوانی، میانه و میانگین ) و برای آزمون فرضیه‌ها از آزمون خی دو‌‌ استفاده شده است. و برای تعیین معنی داری تفاوت‌های متغیرهای تحقیق از آمار استنباطی (آزمون مجذور خی دو ) استفاده شده است. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که بیشترین میزان حضور و فعالیت اعضای هیات علمی در شبکه‌‌های اجتماعی علمی مربوط به گروه کشاورزی(۵/۲۶ درصد) و کمترین میزان حضور و فعالیت مربوط به گروه هنر و تربیت بدنی با(۳ درصد)، می‌باشد. به اشتراک‌گذاری مقالات توسط اعضای هیات علمی، ارتباط با دوستان و محققان آشنا، هدف عمده‌ی پیوستن آنها به این شبکه‌ها می باشد. نتیجه‌گیری: در مجموع یافته‌های گردآوری شده نشان می‌دهد که میزان حضور اعضای هیات علمی در شبکه‌های اجتماعی علمی در حد متوسط می‌باشد و این شبکه‌ها به عنوان یک مجرای ارتباط علمی جای خود را در میان اعضای هیات علمی به خوبی باز نکرده است. کلیدواژه‌ها: شبکه‌های اجتماعی علمی، نیازهای اظلاعاتی، اعضای هیات‌ علمی دانشگاه ارومیه
کد نوشتار : 383320