بزرگترین دشمن آمیزه‌های لاستیکی به کار رفته در تایر، حرارت می‌باشد. حرارت موجب تخریب خواص فیزیکی و ساختمان شیمیایی آمیزه‌ها گشته و دوام و پایداریشان را به میزان قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهد. تولید حرارت در تایر، عمدتا در نتیجه تغییر شکل‌های ویسکوالاستیکی تایر و اصطکاک داخلی آن در طی حرکت غلتشی در جاده، صورت می‌پذیرد. علاوه بر آن، بخشی از حرارت تولید شده، در نتیجه کار نیروی اصطکاک لغزشی تایر با جاده، نیز به سطح خارجی تایر منتقل می‌شود. پیش‌بینی توان تلف شده و میزان حرارت‌زایی و افزایش دمای ناشی از آن، در بخشهای مختلف تایر و بررسی نقش پارامترهای موثر در این رابطه می‌تواند در فرایند آنالیز و طراحی تایر برای اصلاح و بهبود ساختمان داخلی و شناسایی نواحی آسیب‌پذیر در آن، مورد استفاده قرار گیرد. در پژوهش حاضر، ابتدا داده‌های مورد نیاز آنالیز حرارتی، شامل قابلیت هدایت حرارتی آمیزه‌های لاستیکی به کار رفته در تایر، مولفه‌های نیروی مقاومت غلتشی و میزان حرارت زایی ناشی از آنها با استفاده از امکانات آزمایشگاهی و روابط تحلیلی، مشخص گردیده، سپس رفتار ترمومکانیکی تایرهای بادی در حرکت بر سطح جاده، به عنوان یک فرایند بازگشت‌ناپذیر ترمومکانیکی، در حالت یکنواخت ، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است . نهایتا با نوشتن یک برنامه کامپیوتری اجزاء محدود، مقطع عرضی یک تایر بایاس سواری در حال حرکت ، شبیه‌سازی شده و توزیع دما در بخشهای مختلف آن برآورد گردیده است . همچنین با استفاده از یک نرم‌افزار کامپیوتری چندمنظوره، نتایج مرحله اخیر، مورد مقایسه و ارزیابی قرار گرفته است . نتایج حاصل بیانگر آن است که اجزاء تاج و منجید در مجاور ناحیه شانه تایر، با حداکثر افزایش دما و در نتیجه تنش حرارتی قابل ملاحظه، مواجه گشته و به عنوان نواحی آسیب‌پذیر در تایر محسوب می‌شوند. تجدیدنظر در فرمولاسیون آمیزه‌های لاستیکی و اصلاح ساختمان داخلی به نحوی که ضمن کاهش میزان حرارت‌زایی، دفع حرارت از تایر نیز تسریع گردد، راه کارهایی است که می‌تواند در فرآیند بهینه‌سازی عملکرد تایر مورد توجه قرار گیرد.
کد نوشتار : 20926