سبک، شیوه‌ی متمایزی از کاربرد زبان به منظوری خاص و برای ایجاد تاثیر بر مخاطب است چرا که حاصل گزینش نوعی خاص از آواها، واژگان‌، ساختار نحوی و... است که بواسطه نوع خاص تفکر و بینش غالب بر آثار بوجود می‌آید. سبک‌شناسی به عنوان یکی از روش‌های زبان‌شناسی نقدی معاصر، با بررسی سبک متن دنیای درونی، اهداف و تفکرات ادیب را کشف می‌کند. در واقع سبک‌شناسی از طریق بررسی و تحلیل ویژگی‌های سبکی ادیب قادر است تفاوت‌های فردی آن‌ها را ارائه و عناصر شخصی متن را تبیین نماید. از آن‌جایی‌که نهج البلاغه علاوه‌بر جنبه‌های دینی یک اثر جاویدان ادبی بشمار می‌رود، لازم است از جهات مختلف زبان‌شناسانه تحلیل شود. خطبه‌ها و نامه‌های نهج البلاغه از مهم‌ترین شاهکارهای ادبی زمانه بوده، که رهنمودهای بنیادی در زمینه‌های مختلف به جامعه اسلامی داده‌اند. حضرت علی (ع) خطبه‌ها و نامه‌ها را در شرایط زمانی متفاوت و با توجه به چالش‌های موجود در جامعه بیان فرمودند. با توجه به این‌که نهج البلاغه در نهایت فصاحت و بلاغت ایراد شده، بدون شناخت جوانب زبانی و ادبی نهج البلاغه دست‌یابی به مفاهیم گران‌مایه آن کمتر امکان‌پذیر است؛ بنابراین سبک‌شناسی لایه‌ای، متن را از جهت آوایی، واژگانی، نحوی و ایدئولوژی مورد تحلیل قرار می‌دهد که می‌تواند در تبیین جوانب زبانی و ادبی نهج البلاغه نقش اساسی داشته باشد. رساله حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به بررسی و مقایسه ۱۵ خطبه و ۱۵ نامه نهج البلاغه از منظر سبک‌شناسی لایه‌ای می‌پردازد. از مهم‌ترین نتایج این پژوهش آنست که تفاوت‌ها و شباهت‌های سبکی که در سبک گفتاری و نوشتاری نهج البلاغه دیده می‌شود شکل هندسی منظم و ایدئولوژی معناداری به سبک ایشان داده که در همه نهج البلاغه کاملا مشهود است. برجستگی‌های سبکی نهج البلاغه به صورت آگاهانه و بدور از تصنع بوده، که موجب استحکام پیوستار متنی و سبک خاص امام (ع) شده است.
کد نوشتار : 366747