آنچه تاکنون در حوزه گردش شغلی مورد توجه ویژه پژوهشگران قرار گرفته است، تمرکز بر ارایه برنامه زمانبندی گردش شغلی در بین افرادی خاص از سازمان بوده است. بدیهی است هرگونه جابجایی افراد، تغییری در جایگاه سایر افراد خواهد داشت و اگر معیار جابجایی درست تعریف نشده باشد، گردش شغلی حاصله نه تنها در بلندمدت موثر نیست، ممکن است آسیب‎های جدی نیز به سازمان برساند. در همین راستا هدف اصلی این پژوهش یافتن بهترین مدل توسعه یافته برای گردش شغلی و حل "مساله زمانبندی گردش شغلی" با لحاظ نمودن عوامل تاثیرپذیر از شغل است. باتوجه به نتایج بدست آمده، مدل گردش شغلی حاضر نسبت به مدل‎های پیشین توسعه یافته است و دلیل آن نیز استفاده از محدودیت‎های هوشمند حاصل شده از فرآیند کشف دانش با روش داده‎کاوی است. مدل توسعه یافته مناسب برای گردش شغلی نیز مدلی بر پایه حل الگوریتم ژنتیک است که یک مدل فراابتکاری محسوب می‎شود. نتایج این پژوهش برخلاف سایر مطالعات قبلی گردش شغلی، قابل استفاده برای تمام سازمان‎هایی است که جامعه آماری موردمطالعه را دربر می‎گیرد همچنین طراحی محدودیت‎های مدل با استفاده از قابلیت شناسایی قواعد و الگوهای حاصل از داده‎کاوی، امکان استفاده از الگوریتم‎های متاهیوریستیک را برای حل آن به راحتی امکان‎پذیر نموده است.