سطح‌بندی نواحی گردشگری معیاری برای تعیین مرکزیت و همچنین تعیین زیرساخت‌های مورد نیاز و تعدیل نابرابری بین نواحی است. حال آنکه فقدان سطح‌بندی علمی و نظام‌مند در تعیین جایگاه مکانی- فضایی مراکز جاذب گردشگری روستایی و در پی آن توزیع نامتناسب تأسیسات و تجهیزات از جمله کاستی‌های بنیادی و مشهود در مطالعات و طرح‌های توسعه صنعت گردشگری در کشور و به ویژه در شهرستان رشت به شمار می‌آید. شهرستان رشت از توانمندی‌های بالقوه‌ای در توسعه گردشگری است که به دلایل مختلف از جمله عدم مطالعه جامع، آن چنان که باید از آنها بهره‌برداری نشده است. پژوهش حاضر به دنبال بررسی پتانسیل‌های جذابیت‌های پیرامونی، امکانات رفاهی، خدمات فرهنگی، دسترسی و اجتماعات محلی با بهره‌گیری از مدل EP در نقاط و حوزه‌های روستایی واقع در قلمرو تحقیق متناسب با جایگاه و عملکرد هر یک بوده است. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است و با بهره‌گیری از روش اسنادی- میدانی در 4 نقطه روستایی دارای سکنه از جمله دهنه سرشیجان، حاجی‌بکنده، امام‌زاده هاشم و سراوان به منظور، سطح‌بندی و تعیین سطح فضاهای روستایی از لحاظ توسعه صنعت گردشگری و دست‌یابی به اهداف تحقیق انجام گرفته است. در قسمت آمار توصیفی، مشخصات عمومی روستاهای مورد مطالعه به وسیله پرسشنامه جمع‌آوری گردید و پس تبیین هریک از آنها، در قالب جدول به صورت تطبیقی مقایسه شدند. همچنین با بهره‌گیری از مدل EP روستاهای مورد مطالعه سطح‌بندی شدند که براساس یافته‌ها، روستای سراوان با امتیاز 11 در سطح اول، روستاهای امام‌زاده هاشم و حاجی‌بکنده با امتیاز مشابه 5/4 در سطح دوم و روستای دهنه سرشیجان با امتیاز 57/1 در سطح سوم بازار گردشگری روستایی قرار گرفتند. در پایان نیز، راهبردهای اجرایی در توسعه ساختار و سازمان فضایی حاکم بر حوزه‌های گردشگری روستایی ارائه گردید و برای هرکدام از سطوح، تجهیزات و زیرساخت‌های متناسب با آن پیشنهاد گردید.