در لابه‌لای متون ادبی منثور قرن یک تا شش هجری نیز همچون دیگر دوره‌های ادبی، به نام‌هایی از حیوانات خارق‌العاده و شگفت‌انگیز برمی‌خوریم که جای بسی تامل و درنگ است هر چند خرافه‌ها و گزافه‌گوئیهایی در این باب وارد شده لکن ذهن پویای آدمی در برخورد با این نامها همچون جن، دیو، پری، سمندر، ققنوس، نسناس و آل و ... درگیر می‌شد که به راستی، حقیقت چیست؟ و ماهیت این موجودات خارق‌العاده یا توهمی چه می‌باشد؟ در این پژوهش، ابتدا سیری‌گذرا بر ادبیات قرن اول تا ششم هجری داشته‌ایم و پس از آن به نقد و بررسی حیوانات خارق‌العاده و توهمی در ادبیات منثور پارسی پرداخته و تلاش نموده‌ایم که انجام این کار بر اساس حروف الفبایی و همراه با ارائه نمونه‌ای از نثرهای ادبی پیرامون معرفی این حیوان باشد و نیز نظری اجمالی به برخی از افسانه‌ها و داستآن‌ها و تمثیل‌هایی که در باب این حیوانات ساخته‌اند، داشته ایم و به دنبال آن با الگو گرفتن از مقاله دکتر شهیدی در باب «سمندر» بر آن شدیم تا در حد توان، به نقد و بررسی این حیوان معرفی شده، بپردازیم که قطعاً کارمان عاری از اشکال نیست. در مباحث بعدی به معرفی نمادهای شخصیتی انسانی حیواناتی که در کتاب‌های منثور این دوران همچون کلیله و دمنه، مرزبان نامه و ... آمده است، پرداخته‌ایم و نیز سعی نموده‌ایم تا داستآن‌های قرآن را پیرامون حیوانات خارق‌العاده، همچون ناقه‌ی صالح، نهنگ یونس، هدهد سلیمان و ... را در ذیل حیوانات شگفت‌انگیز بیاوریم.
کد نوشتار : 309722