امروزه ماهیت و ضرورت تربیت بدنی بر همگان روشن است و ورزش بعنوان وسیله‌ای سازنده جهت تقویت و سلامتی بدن از نقطه نظر جسمانی، حرکتی، ذهنی، اجتماعی و اخلاقی مطرح می‌شود. تربیت بدنی با ارائه روشها و طرحهای مبتنی بر اصول صحیح همگام، بار دیگر علوم تربیتی به شناسائی استعدادها در رشد و شکوفایی و توانائیهای بالقوهء نونهالان کوشش می‌نماید. بنا به همین اصل تربیت بدنی در مدارس از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است ، و بایستی تمام کوششها در راستای توسعه و گسترش آن قرار گیرد. بدین منظور تحقیق، مشروط بر اینکه با نیازمندیهای ضروری جامعه همسو باشد، یکی از راههایی است که می‌تواند در جهت اعتلای تربیت بدنی و ورزش نقش مهمی را ایفا نماید. یکی از معدود مشکلاتی که معلمین ورزش در مدارس با آن روبرو هستند، مقابله با تفکر عامیانه‌ای است که از دیرباز در ذهن عامه مردم خصوصا اولیاء حتی بعضی از روشنفکران از جمله معلمان وجود دارد. آنها بر این باور هستند که مشارکت در فعالیتهای حرکتی و ورزشی نه تنها مانع پیشرفت تحصیلی می‌شود، بلکه پرداختن به اینگونه فعالیتها و حرکات موجبات عدم یادگیری بهتر را فراهم می‌آورد. از اینرو با توجیهات مختلف فرزندان و دانش‌آموزان خود را از پرداختن به ورزش منع می‌نمایند. مدتی است که صاحبنظران علم تربیت بدنی و ورزش با استناد به تحقیقات و پژوهشهای علمی درصدد زدودن این توهمات برآمده‌اند و برآنند که نگرش نو و جدیدی را از ورزش و تربیت بدنی در اذهان ایجاد کنند. تاکنون مقالات و کتب مختلفی در زمینه‌های گوناگون ورزش و ثمرات آن نگاشته‌اند و عده‌ای درصدد یافتن همبستگی بین هوش و موفقیت ورزشی برآمده‌اند. پژوهش حاضر، از شمار تحقیقاتی است که بدین منظور صورت گرفته است . این تحقیق با استفاده از روش همبستگی به بررسی ارتباط بین آمادگی جسمانی و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دوم راهنمائی مدارس دخترانه شهر تهران می‌پردازد. برای این مقصود محقق با بکارگیری آزمون ایفرد بعنوان ابزار سنجش آمادگی جسمانی و معدل سال قبل بعنوان ابزار سنجش پیشرفت تحصیلی به انجام تحقیق پرداخت . برای تعیین نمونه آماری از روش خوشه‌ای استفاده شد. و جامعه آماری شهر تهران به پنج منطقه تقسیم و از هر منطقه یک مدرسه راهنمائی‌انتخاب شد. گروه نمونه این تحقیق مشتمل بر 150 نفر در نظر گرفته شد، میانگین سنی این دانش‌آموزان 13+-0/5 سال در نظر گرفته شد و کلیه دانش‌آموزان در مدارس خودشان مورد آزمایش واقع شدند، و نتایج و اطلاعات بدست آمده از برگزاری آزمون ایفرد و معدل سال گذشته بعد از ثبت با استفاده از روشهای آماری از طریق کامپیوتر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت . اکنون در این بخش یکبار دیگر نتایج و یافته‌های تحقیق را بطور خلاصه بیان می‌نمائیم و سپس آنها را مورد استنتاج قرار خواهیم داد. نتایج حاکی از آن است : -1 بین آمادگی جسمانی و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار بسیار ضعیف و معکوس وجود دارد. -2 بین آزمون 9×4 متر و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار معکوس وجود دارد. -3 بین آزمون پرش طول و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار ضعیف و مثبت وجود دارد. -4 بین آزمون دراز و نشست و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار ضعیف و مثبت وجود دارد. -5 بین آزمون 45 متر و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار وجود ندارد. -6 بین آزمون 540 متر و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار معکوس وجود دارد. -7 بین آزمون کشش با رفیکس و پیشرفت تحصیلی ارتباط معنی‌دار ضعیف و مثبت وجود دارد.
کد نوشتار : 07923