تجارب استفاده از میدان‌های الکترومغناطیس نوسان‌دار ELF در رابطه با پدیده بهبودی زخم، حاکی از موثر بودن آن در کاهش زمان ترمیم میباشد.در این تحقیق اثر ELF بر ترمیم زخم پوستی موش‌های صحرایی وابسته به مرفین بررسی شده است .جهت ایجاد وابستگی به مرفین، حیوانات مزبور مرفین سولفات را به ترتیب با غلظتهای افزاینده 0/1، 0/2، 0/4 میلی‌گرم در میلی‌لیتر هر کدام برای 48 ساعت در طی روزهای بعد تا 5 روز همراه با آب آشامیدنی خود دریافت می‌کردند و بعد از این مدت ، جهت حصول اطمینان از وابستگی فیزیکی حیوانات ، با تزریق نالوکسان بر روی چند موش ، آزمون وابستگی صورت گرفت .آنگاه تحت بیهوشی عمومی و با رعایت شرایط استریل، زخم برشی به طول 35mm بر پوست ناحیه پشتی حیوانات ایجاد شد.سپس موش‌های وابسته به مرفین به سه گروه تقسیم شدند.در گروه اول مصرف مرفین تا پایان آزمایشات ادامه یافت و در گروه دوم و سوم، به ترتیب سندرم ترک یا با قطع مصرف مرفین و یا با تزریق نالوکسان و حذف مصرف مرفین، ایجاد شد. 24 ساعت بعد از ایجاد زخم، گروهی از حیوانات هر روز به مدت 1 ساعت در معرض میدان الکترومغناطیس (20Hz، عرض 4ms و شدت میدان 4mT) قرار گرفتند.مراحل بهبودی زخم با اندازه‌گیری درصدد تغییرات طول و سطح زخم، طول دوره بهبودی و مقاومت زخم در برابر کشش ارزیابی گردید.نتایج نشان میدهد:الف ) میانگین طول دوره بهبودی زخم در حیوانات وابسته به مرفین نسبت به کنترل افزایش معنی‌داری دارد. ب ) با ایجاد سندرم ترک با تزریق نالوکسان و قطع مصرف مرفین طول مدت دوره بهبودی زخم، نسبت به گروه وابسته کاهش می‌یابد ولی سندرم ترک فقط با قطع مصرف مرفین چنین اثری را ندارد. ج) تاثیر ELF بر کاهش طول مدت ترمیم زخم در حیوانات وابسته به مرفین، معنی‌دار نمی‌باشد در حالیکه در گروههای کنترل سندرم ترک سبب کاهش معنی‌داری میشود. د) قدرت کشش بافت ترمیم شده در حیوانات وابسته به مرفین معنی‌داری دارد و در گروه سندرم ترک با قطع مصرف مرفین بسیار کاهش یافته است . ه) میدان ELF قدرت کشش بافت ترمیم شده را در همه گروههای مورد آزمایش افزایش داده است و این افزایش در حیوانات وابسته به مرفین معنی‌دار میباشد.
کد نوشتار : 35168