گردشگری آیینی نوع خاصی از گردشگری فرهنگی است که انسان را با اعتقادات و باورهای برخاسته از یک جامعه آشنا می‌سازد. این نوع از گردشگری حاصل پیوند سفر با فرهنگ است، سفری که به واسطه آن انسان موفق به کشف آیین‌ها، اعتقادات و باورهایی می‌شود که در روح مکان جاری است و ریشه در فرهنگ کهن دارد. در این پژوهش با بهره‌گیری از روش کیفی و تئوری بنیانی به مطالعه‌ی بررسی توانمندی‌ها و قابلیت‌های توسعه گردشگری در مناطق روستایی با تأکید بر گردشگری آیینی در روستای تاریخی انجدان پرداخته شد. هدف از این پژوهش شناسایی ‌آیین‌های منحصر‌بفرد روستا و بررسی زیر‌ساخت‌ها، پتانسیل‌های گردشگری در راستای توسعه گردشگری آیینی می‌باشد. سوال اصلی مطرح شده در پژوهش این است که آیا روستای انجدان توانمندی‌ها، پتانسیل‌ها و امکانات زیرساختی لازم جهت توسعه گردشگری آیینی را دارد؟ جامعه مورد مطالعه در این پژوهش، ساکنان و مطلعان روستایی، گردشگران و کارشناسان گردشگری بودند که به صورت کاملا? هدفمند و به روش گلوله‌برفی انتخاب شدند. در گرد‌آوری اطلاعات از مطالعات کتابخانه‌ای و مطالعات میدانی (مصاحبه عمیق، مشاهده مستقیم، تهیه عکس و فیلم)، استفاده شده است. نتایج تحقیق حاضر نشان داد که روستای انجدان با توجه به ساختار منطقه، آمیزش و تطابق فرهنگ‌های گوناگون در طی تاریخ اجتماعی منطقه و پتانسیل-های ویژه گردشگری و توانمندی‌های آیینی متفاوت بالاخص در زمینه آیین عزاداری امام‌حسین (ع)، در مقایسه با سایر مناطق استان قابلیت‌های فراوانی را در توسعه گردشگری آیینی و جذب گردشگران علاقمند به فرهنگ و آیین‌ها دارد. از دیگر نتایج بدست آمده پژوهش این است که مهم‌ترین و جدی‌ترین مشکلات توسعه گردشگری در روستای انجدان، عدم وجود زیرساخت‌ها و امکانات‌ رفاهی گردشگری در روستاست، که کمبود این امکانات باعث عدم رضایتمندی جامعه میزبان و گردشگران شده است. با توجه به نتاج بدست آمده، پیشنهادهایی از قبیل احیاء آیین‌های منسوخ‌شده از طریق برگزاری جشنواره‌های آیینی و هنرهای نمایشی، استفاده از تجربه افراد مسن روستا درزمینه? توسعه گردشگری آیینی و دعوت از استادکاران قدیمی جهت آموزش به جوانان و احیاء صنایع‌دستی فراموش‌شده، مطرح شد.