پایش، به مشاهدات منظم و طولانی‌مدت، که به تشخیص زودهنگام تغییرات، ارزیابی و پیشگویی آن‌ها کمک می‌کند، اطلاق می‌شود؛ اما ویژگی‌هایی که تاکنون در علوم منابع طبیعی مورد پایش قرار گرفته‌اند غالباً محدود به ترکیب و ساختار پوشش گیاهی بوده‏اند و عملکرد اکوسیستم کمتر مورد توجه بوده‌است. روش تجزیه‏وتحلیل عملکرد چشم‏انداز(LFA) یک روش پایش عملکرد اکوسیستم‌هاست که با استفاده از شاخص‌های ساده به پایش عملکرد چشم‌انداز طی زمان و یا در طول مکان می‌پردازد. تحقیق پیش‏رو به بررسی اثر شدت چرا( چرای سنگین، چرای متوسط و عدم چرا) و همچنین جهت جغرافیایی بر عملکرد اکوسیستم می‌پردازد. بر اساس روش مورد استفاده در این مطالعه، لکه‏های موجود در منطقه چهار گروه لکه به نام‌های بوته‏ای، گندمی، فورب و سنگ وچهار گروه فضای بین لکه‌ای به نام‌های خاک لخت، خاک پوشیده از لاشبرگ خاک پوشیده از سنگ و خاک با پوشش توام قطعات سنگی و لاشبرگ تشخیص داده شدند. نتایج مقایسه‏ی سه سایت از نظر هر سه پارامتر عملکردی روش LFA (پایداری، نفوذپذیری و چرخه عناصرغذایی) نشان داد افزایش شدت چرا به طور معنی‏داری منجر به کاهش عملکرد و سطح اشغال لکه‌های اکوسیستم مورد مطالعه شده است. همچنین مقایسه‌ی انواع لکه‌ها و فضاهای بین لکه‌ای (8گروه) با یکدیگر نیز نشان داد که بین این گروه‌ها نیز تفاوت عملکردی معنی‏داری وجود دارد. از این منظر لکه‌های فورب و گندمی در بیشتر سایت‌ها دارای بالاترین عملکرد و لکه‌های سنگ و فضای بین لکه‌ای خاک لخت در بیشتر سایت‌ها دارای کمترین عملکرد بودند. مقایسه یک یک جهات جغرافیایی با یکدیگر تفاوت معنی‌داری را نشان نداد اما مقایسه‌ی جهات گروه‌بندی شده یعنی شمالی-غربی با جنوبی-شرقی نشان داد گروه شمالی-غربی از نظر هر سه پارامتر عملکردی دارای امتیاز بالاتری از گروه جنوبی-شرقی است. بررسی ابعاد لکه‌ها نشان داد این فاکتور در سایت‌هایی با شدت‌های مختلف چرایی دارای تفاوت معنی‌دار است همچنین جهت جغرافیایی می‌تواند به طور معنی‌داری سطح ابعاد لکه‌ها را تغییر دهد اما بررسی اثر متقابل این دو فاکتور بر ابعاد لکه‌ها تفاوت معنی‌داری را نشان نداد. کلیدواژه ها: پایداری، چرخه عناصر‌غذایی، روش تجزیه و تحلیل عملکرد چشم‌انداز(LFA)، عملکرد، لکه و فضای بین لکه‌ای، نفوذپذیری.