تحقیق حاضر با هدف تعیین رابطه بین جهت‌گیری مذهبی با امید به زندگی و شادکامی در دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است. جامعه این تحقیق دانشجویان دانشگاه بودند. تعداد افراد نمونه شامل 250 نفر دانشجو بود که از این تعداد108نفر مقطع کارشناسی و 142نفر مقطع کارشناسی ارشد بودند. دانشکده‌ها به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای و دانشجویان به صورت فردی انتخاب و پرسشنامه‌ها را تکمیل کردند. مشخصات افراد برای ورود به تحقیق، اشتغال به تحصیل در سال‌ تحصیلی1392-1391 بود. ابزارهای مورد استفاده در این تحقیق، پرسشنامه جهت‌گیری مذهبی آلپورت: در این مقیاس 21 سوالی عبارات1 تا 10 و سوال دوازده برای سنجش جهت‌گیری بیرونی مذهب و عبارات 13 تا 21 و سوال یازده، جهت‌گیری درونی مذهب را می‌سنجد و براساس طیف لیکرت نمره گذاری می‌شود و پرسشنامه امید به زندگی میلر: پرسشنامه میلر از نوع آزمون تشخیصی بوده و شامل 48 جنبه از حالت‌های امیدواری و درماندگی می‌باشد ، ارزش‌های نمره‌ای هر جنبه از یک تا پنج تغییر می‌کند و پرسشنامه شادکامی آکسفورد: پرسشنامه 29 ماده دارد بود. داده‌های به دست آمده با استفاده از روش‌‌ آماری همبستگی پیرسون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج به دست آمده بیانگر وجود تفاوت معنادار ( 0.01 P<) بین جهت‌گیری مذهبی درونی با امید به زندگی و شادکامی در دانشجویان است، بنابراین فرضیه محقق تایید می‌شود. ولی بین جهت‌گیری مذهبی بیرونی و امید به زندگی و شادکامی تفاوت معناداری دیده نشد، به این معنا که فرضیه‌ی تحقیق رد شد.
کد نوشتار : 303830