همکاری بین سازمانی یکی از مهم‌ترین مفاهیمی است که برای حفظ توان رقابت و انطباق با شرایط بازار پیش روی شرکت‌ها قرار دارد. یکی از مهم‌ترین الزامات یک همکاری موفقیت‌آمیز آن است که شرکا قابلیت‌های موردنیاز برای انجام همکاری را داشته و با یکدیگر تعامل‌پذیر باشند. این که از لحاظ تعامل‌پذیری چه شرایطی باید احراز شود تا احتمال عدم موفقیت همکاری به حداقل ممکن برسد، بحث محوری این پژوهش را تشکیل می‌دهد. در این راستا ابتدا با مطالعه ادبیات موضوع، شاخص‌های مهم تعامل-پذیری شناسایی شده و پس از طبقه‌بندی آن‌ها، یک مدل عاملی مرتبه دوم به عنوان مدل مفهومی پژوهش ارائه شده است. روایی این مدل توسط تعدادی از استادان دانشگاه و کارشناسان صنعت مورد تأیید قرار گرفته است. می‌توان از چنین مدلی برای سنجش سطح تعامل‌پذیری شرکت‌ها استفاده کرد. برای آن‌که بتوان به این اندازه‌گیری اعتماد کرد و بر اساس آن راهکارهای ممکن را ارائه داد، لازم است مدل با استفاده از داده‌های میدانی راستی‌آزمایی شود. بدین‌منظور پرسشنامه‌ای حاوی 17 سؤال بر اساس مدل ارائه‌شده طراحی گردید و در اختیار مدیران ارشد شرکت‌های تولیدی مستقر در استان قزوین قرار گرفت. آنان شرکتی که بیشترین همکاری را با آن داشته‌اند، در نظرگرفته و وضعیت همکاری خود را از لحاظ برقراری هریک از شاخص‌ها در قالب طیف لیکرت بیان کردند. با تحلیل 243 پرسشنامه جمع‌آوری‌ شده به‌کمک نرم‌افزار AMOS مشخص گردید که مدل از پایایی قابل قبولی برخوردار است و هم‌چنین روابط بین متغیرها و عامل‌های زیربنایی مدل معنادار بوده و شاخص‌های برازش نیز در سطح نسبتاً مطلوب قرار دارد. کلمات کلیدی: همکاری، تعامل‌پذیری، روابط بین سازمانی، تحلیل عاملی تأییدی
کد نوشتار : 305414