امروزه آموزش پزشکی آموزشی است هدفمند و نیاز به تدوین اهدافی جهت برنامه های آموزشی توسط همه دست اندرکاران آموزش پزشکی احساس گردیده است. همین امر مسئولین اموزش بالینی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی تهران را بر آن داشت تا نسبت به تدوین اهداف آموزشی 20 گروه آموزش بالینی اقدام نمایند. در این تحقیق سعی کرده ایم میزان تغییری که بخشهای داخلی بیمارستانهای امام خمینی و دکتر شریعتی در کارورزان ایجاد کرده اند یا در واقع میزان دستیابی کارورزان به اهداف تدوین شده توسط گروه را مورد سنجش قرار دهیم و ارتباط آنرا با سن و جنس کارورز تجریه کارورزی میزان علاقه به هر بخش حصور فعال کارورز در بخش رضایت کارورز از آموزش بخش و مشارکت اساتید در آموزش کارورزان مورد بررسی قرار دهیم. روشی که برای سنجش یمزان دستیابی به اهداف مورد استفاده قرار گرفته خودارزیابی یا ‏‎SELF-ASSESSMENT‎‏ میباشد که از نظر اعتبار نتایج مورد بحث است ولی از نظر اهمیت توانایی پزشک در ارزیابی خویش و تعیین ضعفها و نیازها دارای اهمیت می باشد. این تحقیق بر روی 150 کارورز داخلی انجام شد و مطالعه بدین طریق انجام گرفت که سوالاتی که از اهداف آموزشی ‏‎Course plan‎‏ هر بخش برگرفته شده بود در دو گروه اطلاعات و مهارتها و در غالب 7 پرسشنامه مختلف تدوین گردید. بخشهای داخلی بیمارستانهای دکتر شریعتی و امام خمینی در نتیجه خودارزیابی کارورزان در مورد اهداف آموزشی گروه تغییرات معنی دار و مثبتی را در هر دو قسمت اطلاعات و مهارتها ایجاد نمودند. تغییرات اطلاعات با بخشی که کارورز می گذارند تجربه کارورزی و رضایت کارورز از آموزش بخش ارتباط معنی دار داشت. تغییرات توانستنی ها نیز با میزان حضور کارورزان در بخش ارتباط نشان داد. در سایر موارد ارتباط معنی داری مشاهده نشد.
کد نوشتار : 54849