در این بررسی بیماران از نظر عوارض طولانی مدت بیماری تالاسمی ماژور و همچنین عوارض ناشی از تزریق خون و افزایش بار آهن و نحوه میزان مواد چنگالی دافع آهن و همچنین عوارض دارویی تحت مطالعه قرار گرفته اند. بیماران دارای تشخیص قطعی بتا تالاسمی ماژور از قبل با بررسی الکترفورز هموگلوبین بوده اند و از بدو تشخیص در درمانگاه خون بیمارستان امام خمینی (ره)دانشگاه علوم پزشکی تهران تحت نظر می باشند. در این مطالعه بیمارانی که دارای تشخیص قطعی نبوده حذف شده اند و همچنین بیمارانی که بطور مرتب تزریق خون نداشته اند حذف گردیده اند. مدت این بررسی از مهرماه سال 1370 لغایت شهریور 1371 بوده است. در این تحقیق 75 بیمار بتا تالاسمی ماژور بررسی شده اند. 29 نفر مذکر و 46 نفر مونث بوده اند. حداقل سن 5/2 و حداکثر سن 15 سال می باشد. متوسط سن 27/8 سال می باشد. سن بیماران در موقع تشخیص بلور متوسط 29/1 سال و حداقل سن در زمان تشخیص 9 ماهگی و حداکثر آن در موقع تشخیص 3 سال و 9 ماهه بوده است. در بیماران تالاسمی ماژور برای کاستن عوارض طولانی مدت ناشی از بیماری و همچنین کاستن عوارض طولانی مدت تزریق خون 1- فواصل تزریق خون را رعایت کرد تا اچ بی از عدد ده کمتر نباید تا اریترپویز غیر موثر صورت گیرد 2-این بیمار با دوز بالا ترانسفوزیون شده اند 3- حتی المقدور با توجه به اینکه این بیماران تزریق خونهای مکرر دارند از خون شسته شده جهت تزریق استفاده شود. دسفرال را قبل از دهه دوم عمر شروع کرد. 5- سن مناسب برای شروع دسفرال 3-5 سالگی می باشد. 6-دسفرال با دوز درمانی 40-20 تزریق کرد و بهتر است از طریق پمپ به تزریق زیر جلدی استفاده شود. 7- این بیماران بررسی های دوره ای از نظر عوارض گوشی-چشمی-غددی عوارض کبدی عفونت های ناشی از تزریق خون بررشی شوند. 8- قریب 8% محصلین بررسی شده دارای وضعیت تحصیلی خوب و عالی بودند که بعلت آن بر ما مشخص نشده است. 9- از نظر عوارض قلبی-کبدی-استخوانی با آمارهای قبلی تطابق دارد. 10-در بررسی ها کاهش شنوایی از آمارهای قبلی کمتر است.
کد نوشتار : 54821