هدف پژوهش: هدف از این پژوهش بررسی محتوای درسی رشته کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی شهری در ایران و ارتباط این دروس با فعالیت حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان و شناخت نقاط ضعف آموزش برنامه‌ریزی شهری در ایران است. روش پژوهش:ابتدا با استفاده اسناد برنامه‌های آموزشی مصوب دوره‌های مختلف و اطلاعات تاریخی چگونگی ورود رشته شهرسازی به ایران به بررسی محتوای دروس ارایه شده برای رشته برنامه‌ریزی شهری در ایران پرداخته شده است، سپس با استفاده از نمونه آماری از طریق استفاده از پرسشنامه، از فارغ‌التحصیلان این رشته بررسی نقاط ضعف و قوت آموزش برنامه‌ریزی شهری در ایران انجام شده به سوالات پژوهش پاسخ داده شد. نتیجه‌گیری:محتوای دروس رشته برنامه‌ریزی شهری در ایران به نیاز‌های جامعه ایران پاسخ نمی‌دهد، دسیپلین آموزشی در ایران برنامه ریزی را در بُعد تکنیکی بدون توجه اجتماعی و سیاسی مد نظر قرار داده است. بیشتر فارغ‌التحصیلان رشته‌ی برنامه‌ریزی شهری هنگام ورود به بازار حرفه‌ای دچار مشکلاتی می‌شوند که در دوره آموزش دانشگاهی به آنها نپرداخته اند. غالب این فارغ‌التحصیلان به استفاده صرف از تکنیک‌ها واقف هستند اما پشتوانه نظری در کاربرد این تکنیک‌ها ندارند، لذا عموما در هنگام کار حرفه‌ای نمی‌دانند که از تکنیک‌ها چطور استفاده کنند.