صلاح عبدالصبور(1931-1981) یکی از شاعران معاصر عربی است که با روند مدرنیسم و نو‌گرایی، به نوآوری در مفاهیم و زبان شعری روی آورد. وی از شاعران پیشگام در فرایندشعر معاصر عربی به طور عام و شعر معاصر مصر به طور خاص به شمار می‌رود. واکاوی شعر شاعر بر ما می‌نماید که وی تمام توان خود را بکار می‌گیرد تا شعری هنری به خواننده ارائه دهد؛ چرا که این شاعر علاوه بر اینکه در حوزه مفهومِ شعری حرفی برای گفتن دارد، توجّه ویژه‌ای نیز به ساختار و بافت زبان شعری خود دارد. وی برآنست تا ضمن غافلگیر کردن خواننده،سخن خود را در قالبِ زبانی تازه و ناآشنا به مخاطب ارائه دهد که نوآوری و تازگی بیش از تکرار و تقلید در آن نمایان است. عبدالصبور براین باور است که هر چند دستیابی به معانی جدید و بیان آن در زبان عادی و شیو? معمول آن گفتنی و دریافتنی است، اما تکرار از شگفتی و تأثیر آن می‌کاهد و سبب می‌شود تا مخاطب آنگونه که شایسته است به مفاهیم متن شعری توجّه نکند. از این رو، شاعر به کاربرد معانی تازه و در کنار آن بکارگیری شگردهای نوین و کارکرد آن در بستر شعری خود توجّه خاصی مبذول داشته که آشنایی-زدایی،بینامتنی، پارادوکس و نقاب از مهم‌ترین آن‌ها به شمار می‌رود. از آنجا که حضور شگرد‌های نوین شعری در سروده‌های عبدالصبور از بسامد بالایی برخوردار است؛ لذا پژوهش حاضر عهده‌دار نقد و بررسی شیوه‌های یاد شده و کارکردآن‌هادر شعر وی می‌باشد. نگارنده بر این باور است که شاعر در القای مفاهیم مورد نظر خود با تسلط کافی، از تکنیک‌های یاد شده الهام می‌گیرد و بهره‌گیری از امکانات شیوه‌های جدید شعری از سازه‌های اصلی شعر وی به شمار می‌رود. بنابراین هر خواننده با درک و دریافت خاص خود از متن شعری در خوانش شعر و نقد آن شرکت می‌-جوید و این مسأله‌ایست که خواننده باید توجّه خاصی به آن داشته باشد؛ چرا که در غیراین‌صورت مفاهیم حقیقی شعر شاعر در سایه روشن ابهام باقی خواهد ماند.
نمایه ها:
کد نوشتار : 264509