با توجه به سمی بودن نیکل برای گیاهان و قابلیت جذب و تجمع آن در برخی از گونه‌های بیش انباشتگر جنس Alyssum بررسی چگونگی مقابله این گیاهان با سمیت نیکل تجمع یافته و عدم تاثیر گذاری آن بر متابولیسم گیاه حائز اهمیت می‌باشد. یکی از عوامل آنتی اکسیدانی مقابله کننده با سمیت ناشی از غلظت-های بالای فلز، آنزیم گلوتاتیون ردوکتاز می باشد که نقش عمده ای در تولید گلوتاتیون احیاء (یکی از اجزای اصلی سیکل آسکوربات-گلوتاتیون) دارد. از دیگر عوامل مهم در مقابله با استرس فلزات گروه‌های SH آزاد (تیول) کل می‌باشد که با قابلیت باند شدن با فلز در سمیت زدایی موثر است. در این تحقیق تغییر میزان فعالیت آنزیم آنتی اکسیدان گلوتاتیون ردوکتاز، کاتالاز، آسکوربات پراکسیداز و گروه‌های تیول کل و همچنین پاسخ‌های رشد و مقاومت گیاه تحت غلظت‌های مختلف نیکل طی بازه-های زمانی متناوب (21،14،7 روز تیماردهی) در گونه-های بیش انباشتگر نیکل Alyssum inflatum (جمعیت مریوان)، Bracteatum Alyssum (جمعیت هرسین) و گونه‌ی غیرانباشتگر Saxsatile Alyssum بررسی شد. بذرهای این گیاهان در گلدان‌های حاوی پرلیت کاشته شد و پس از مدت 25 روز تغذیه با محلول غذایی هوگلند، به مدت 21 روز تحت تیمار با غلظت ‌های مختلف نیکل (500،300،100،0 میکرومولار برای گونه‌های بیش انباشتگر) و (20،10،0 میکرومولار برای گونه ‌ی غیر انباشتگر) قرار گرفتند. نتایج حاصل نشان داد با افزایش غلظت نیکل و همچنین افزایش مدت زمان تیماردهی، میزان فعالیت آنزیم گلوتاتیون ردوکتاز در بخش هوایی دو گونه‌ی بیش انباشتگر مورد بررسی افزایش یافت. میزان فعالیت آنزیم مذکور در بخش هوایی این گونه‌ها در مقایسه با افزایش بیشتری را نشان داد. که می‌توان این نتیجه را به انتقال نیکل از ریشه به بخش هوایی و همچنین محتوای بالای هیستیدین آزاد در گیاهان بیش انباشتگر نیکل جنس Alyssum نسبت داد. هیستیدین نقش مهمی در جریان انتقال نیکل از ریشه به بخش هوایی و انباشت آن ایفا می کند. کاهش فعالیت آنزیم کاتالاز و آسکوربات پراکسیداز در بخش هوایی هر سه گونه مشاهده شد. به نظر می‌رسد که کاهش مشاهده شده در فعالیت CAT و APX به دلیل ممانعت نیکل از انتقال آهن به بخش‌های هوایی و در نتیجه کاهش آهن و همچنین افزایش غلظت H2O2 باشد. کاهش میزان فعالیت آنزیم‌های مذکور در بخش هوایی گونه غیر انباشتگر نسبت به گونه‌های بیش انباشتگر بیشتر مشاهده شد. از آنجاییکه گونه غیر انباشتگر، به فلز نیکل حساس است احتمالا افزایش بیش از حد گونه‌های فعال اکسیژن ناشی از استرس فلز نیکل موجب تخریب ساختار پروتئینی و آنزیمی می‌شود. در این تحقیق فعالیت گروه‌های SH آزاد (تیول) مورد بررسی قرار گرفت. در تمام تیمارها در بازه‌های زمانی متناوب در گونه‌های مورد بررسی افزایش میزان گروه‌های تیول مشاهده شد. میزان افزایش مشاهده شده در گونه‌ی A.inflatum بیشتر از گونه ‌های دیگر می‌باشد که احتمالا علت آن انباشتگری بیشتر این گونه نسبت به فلز نیکل می باشد. تیمار گیاهان با غلظت‌های مختلف نیکل نشان داد که با افزایش غلظت این فلز وزن خشک گیاه در بخش هوایی و ریشه کاهش می‌یابد. بخش هوایی گونه‌های بیش انباشتگر نسبت به ریشه میزان بالاتری از تجمع فلز نیکل را نشان داد. بررسی نتایج حاصله حاکی از آن است که گونه‌ی غیر انباشتگرA.saxatile هیچ گونه تمایلی به جذب نیکل از خود نشان نداده و میزان جذب نیکل در این گیاهان بسیار ناچیز می‌باشد.
کد نوشتار : 232775