شخصیت به معنای قابلیت برخورداری شخص از حقوق و تکالیف، اساسی‌ترین ویژگی لازم و ضروری در انجام اعمال حقوقی می‌باشد. قرارداد یکی از مهم‌ترین منابع ایجاد و انتقال حق و تکلیف و انعقاد آن از شایع‌ترین و متداول‌ترین اعمال حقوقی است و ایجاد آن مستلزم وجود اعتباری دو شخص به عنوان طرف‌های عقد می‌باشد. اگرچه بر اساس مکتب مادی یا موضوعی تعهد، عنصر اصلی تعهد منفعت مادی است که عاید طلبکار می‌شود و آن‌چه اساساً باید محل تحقق و ثبو0ت آثار مالی عقد باشد، اموال طرف عقد است نه شخصیت او؛ اما شخصیت مدیون در اجرای بسیاری از تعهدات سهمی چنان موثر دارد که می‌توان گفت حق طلبکار با آن آمیخته شده و جز به وسیله مدیون قابل اجرا نیست. در برخی قراردادها شخصیت طرف عقد یا ویژگی خاصی در او عنصر اساسی و دلیل اصلی متعامل در اقدام به انعقاد قرارداد است به نحوی که در مقابل غیر او حاضر به انجام آن نمی‌باشد. شخصیت یا حقیقی است یا حقوقی و عبارت است از قابلیت حاصل از مجموعه اوصاف، خصوصیات و ویژگی‌هایی که وضع، هویت و موقعیت حقوقی اشخاص را روشن ساخته و حقوق و تکالیف او را در تمامی سطوح اجتماع معین می‌کند. با توجه به اهمیت شخص طرف قرارداد در انعقاد و اجرای عقد، نوع شخصیت او و کمیت و کیفیت برخورداری از قابلیت موصوف و تفاوت در عناصر آن از موضوعات تأثیرگذار در تشکیل، بقاء و اجرای قرارداد می‌باشد. این پژوهش سعی دارد تا با شناخت دقیق مفاهیم شخصیت، قرارداد و طرف‌های عقد، اهمیت و تأثیر شخصیت متعاقدین را بر ماهیت و سرنوشت قراردادها در حقوق ایران بررسی نماید.
کد نوشتار : 311160