یکی از مشکلاتی که در بعضی موارد باعث محدود شدن کاربرد بتن می‌گردد، ترد بودن و عدم شکل‌پذیری این ماده می‌باشد. بتن معمولی بعد از رسیدن به ظرفیت نهایی خود و ترک‌خوردگی متلاشی می‌شود و قابلیت تحمل بار خود را از دست می‌دهد. به همین دلیل تا کنون محققین با افزودن مواد متنوعی به بتن سعی کرده‌اند تا بر این مشکل غلبه کنند. افزودن الیاف به بتن، این ماده را در مقابل بارهای بعد از ترک خوردگی مقاوم می‌کند و باعث افزایش شکل‌پذیری در بتن می‌گردد. در این تحقیق با توجه به شکل‌پذیری بالای لاستیک و پلی استایرن، برای افزایش جذب انرژی بتن از این دو ماده استفاده شده است. با جای‌گزین کردن درصدهای مختلفی از ریزدانه‌های موجود در بتن معمولی با پودر لاستیک‌هایی با اندازه‌های 8/0-15/0 و 18/1-3/0 میلی‌متر و دانه‌های پلی استایرن با گستره ابعاد 75/4-18/1 و 35/6-36/2 میلی‌متر و همچنین با جای‌گزین کردن درشت دانه‌های سنگی موجود در بتن معمولی با خرده لاستیک‌های با اندازه‌های 5/9-75/4 و 5/12-75/4 و 19-75/4 میلی‌متر تأثیر میزان، نوع و اندازه این دانه‌ها بر روی شکل‌پذیری بررسی شد. علاوه بر تعیین میزان شکل‌پذیری، کارایی، وزن واحد حجم، مقاومت فشاری و مقاومت خمشی این بتن‌هانیز مورد ارزیابی قرار گرفت. به همین منظور 336 نمونه مکعبی و 168 نمونه منشوری ساخته و آزمایش شدند. جهت تعیین شکل‌پذیری از آزمایش طاقت خمشی مطابق با استانداردهای ASTM C1018 و ژاپن استفاده گردیده است. نتایج آزمایشگاهی نشان دادند که تمام بتن‌های حاوی لاستیک بعد از رسیدن به بار نهایی و وقوع ترک خوردگی، تحت بارهای کم‌تر به باربری ادامه داده و تقریباً دچار گسیختگی کامل نشدند. نتایج هم‌چنین نشان دادند که شاخص طاقت I50 تا مقدار 35 و فاکتور مقاومت پس‌ماند تا 70 درصد در نمونه‌های حاوی دانه‌های لاستیکی افزایش یافت.
کد نوشتار : 120008