پژوهش حاضر با هدف مطالعه رابطه مهارت‌های ارتباطی و خلّاقیّت اساتید با میزان بهره‌گیری آن‌ها از روش‌های تدریس فعّال در بین اساتید دانشگاه شهید مدنی آذربایجان انجام شد. روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل اساتید به تعداد 191 نفر و دانشجویان به تعداد 5933 بود. نمونه آماری براساس فرمول کوکران 128 نفر از بین اساتید و 361 نفر از بین دانشجویان انتخاب گردید. جمع‌آوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ محقق‌ساخته میزان بهره‌گیری اساتید از روش‌های تدریس فعّال، پرسشنامه‌ مهارت‌های ارتباطی کوئین‌دام (2004) و پرسشنامه خلّاقیّت رادسیپ (1979) انجام شد. نتایج تجزیه ‌و تحلیل داده‌های پژوهش نشان داد که از دیدگاه اساتید مهارت‌های ارتباطی، خلّاقیّت و میزان بهره‌گیری اساتید از روش‌های تدریس فعّال فراتر از سطح مطلوب ارزیابی شد. همچنین از دیدگاه دانشجویان مهارت‌های ارتباطی و خلّاقیّت فراتر از سطح مطلوب و میزان بهره‌گیری اساتید از روش‌های تدریس فعّال پایین‌تر از سطح مطلوب ارزیابی شد. مهارت‌های ارتباطی و خلّاقیّت اساتید با میزان بهره‌گیری آن‌ها از روش‌های تدریس فعّال دارای رابطه معنادار بود. از دیدگاه اساتید مولفه‌های گوش‌دادن، قاطعیّت، بسط و از دیدگاه دانشجویان مولفه‌های بسط، گوش‌دادن، تنظیم عواطف به صورت معناداری میزان بهره‌گیری اساتید از روش‌های تدریس فعّال را پیش‌بینی نمودند. از دیدگاه اساتید بین اساتید دانشکده‌ها به لحاظ سه متغیر تفاوت معناداری وجود نداشت. همچنین؛ از دیدگاه دانشجویان بین اساتید دانشکده‌ها از لحاظ خلّاقیّت، تفاوت معناداری وجود نداشت. اما از لحاظ مهارت‌های ارتباطی و میزان بهره‌گیری از روش‌های تدریس فعّال تفاوت معناداری وجود داشت. در نهایت، نتایج تحلیل کلاستر، اساتید را به لحاظ مهارت‌های ارتباطی و خلّاقیّت در دو کلاسترخوشه‌بندی کرد و نتایج آزمون t مستقل تفاوت معناداری را بین دو خوشه به لحاظ میزان بهره‌گیری اساتید از روش‌های تدریس فعّال نشان داد.
کد نوشتار : 240210