امروزه طراحی فضاهای سبز شهری و ترکیب و پیوند موثر آن‌ها با نیازها و عملکردهای فرهنگی- تفریحی همانند موزه‌ها، نقش مهمی در رشد و توسعه‌ی فرهنگی شهر و جاذبه‌های گردشگری آن ایفاء می‌کند. به طوری که موزه‌های معاصر می‌کوشند تا در بستری طبیعی، همراه با مناظر و چشم‌اندازهای آن، به حفظ و نمایشِ میراث معنوی جوامع و برقراری تعاملات اجتماعی و تبادل افکار در محیطی آزاد و به دور از هیاهو و آشفتگی‌های شهری بپردازند. در این میان، شهر تبریز که در طول سالیان متمادی از تاریخچه و فرهنگی غنی برخوردار بوده و ضمن حفظ و تداوم اصالت فرهنگی خویش در دوران معاصر، همواره عناوینی چون شهر اولین‌ها، پایتخت افتخارات و حماسه‌ها و ... غیره را به خود اختصاص داده است، از نظر دارا بودن چنین فضاهای سبز شهری با هویت و عملکرد فرهنگی مناسب برای گفتگو و تعاملات مردمی، در وضعیت نامناسبی به سر می‌برد. بنابراین با توجه به این امر، موضوع پیش روی رساله‌ی حاضر طراحی باغ- موزه‌ای برای تجلی «دستاوردهای فرهنگی معاصر شهر تبریز» در کنار نمایش «آثار فرهنگی- هنری اصیل و گذشته این شهر» می‌باشد. اهداف اصلی این رساله عبارتند از طراحی محیطی آرامش‌بخش و درون‌گرا جهت تفکر و تعمق در مقولات فرهنگی و هماهنگ با ارزش‌های ملی و بومی با محوریت فضاهای باز، ارتقای کیفیت‌های مکانی موجود و فراهم آوردن محیطی مناسب برای نمایش آثار فرهنگی- تاریخی و معاصر تبریز. خطوط اصلیِ نظام‌دهنده و تعیین‌کننده در طراحی این پروژه، الهام‌یافته از اصول و مفاهیم درون‌گرایی و تمرکزبخشی در معماری ایرانی- اسلامی و کهن‌الگوی باغ ایرانی است. چنانکه باغ ایرانی با هندسه‌ی متمرکز و محورهای هدایت‌گر خود و تجلی خصوصیات ثابت کالبدی همچون سلسله‌مراتب دسترسی، تقارن و نظم و دیواهای محصورکننده، در کنار جلوه‌گری عناصر طبیعی همچون آب، باد، گیاهان و آفتاب و پرندگان، به تداعی احساس آسایش و مطلوبیت، مبتنی بر حواس پنج‌گانه، منجر می‌شود و این آرامش در نهایت مقدمات توجه و تمرکز بر درون جهت تفکر و اندیشه را فراهم می‌آورد. همچنین، اصل پایدار درون‌گرایی در معماری ایرانی و خصوصیات تقویت کننده‌‌ی آن همانند «سلسله مراتب فضایی»، «مرکزگرایی»، «محوربندی فضایی» و ... غیره، کالبدی سازگار برای تفکر و اندیشه ایجاد می‌کند.سایت انتخابی برای پروژه در محوطه‌ی فرهنگی- تاریخی مقبره‌الشعراء و در مجاورت با مسجد- مقبره‌ی سیدحمزه(ع) و بنای یادبود شاعران قرار دارد. با توجه به سابقه‌ی تاریخی این مکان در کوی سرخاب، که سالیان بسیار محل اقامت شاعران و عارفان از سراسر نقاط ایران بوده (حظیره‌الشعراء) و امروزه به مکانی برای آرامش ابدی ایشان تبدیل گشته است، محیط آن می‌تواند پتانسیل‌های فرهنگی و کالبدی ارزشمندی در جهت پیشبرد اهداف طرح در اختیار قرار دهد. فضاهای اصلی پیش‌بینی شده برای پروژه نیز دربرگیرنده بخش‌های نمایشگاهی مختلف، فضاهای فرهنگی- آموزشی مکمل و فضاهای سبز با رویکرد فرهنگی است.
کد نوشتار : 259039