سازمان جهانی تجارت با 157 عضو دائم و ناظر نزدیک به 97 درصد از تجارت جهانی را در اختیار دارد. این سازمان برمبنای آزادی تجارت بنا نهاده شده است و رقابت آزاد را در قالب اصل عدم تبعیض تضمین می کند. این سازمان دارای 16 موافقت نامه است که به موارد مختلف در امور تجاری، تعرفه ها، موانع تعرفه ای و غیر تعرفه ای، یارانه ها، اقدامات جبرانی، ضد دامپینگ، حل و فصل اختلافات و ... پرداخته است. کشورهای عضو سازمان، تمامی این موافقت نامه ها را پذیرفته و مقررات داخلی خود را با مفاد آن هماهنگ نموده اند. سایر کشورهای متقاضی عضویت نیز ملزم به پذیرش این موافقت نامه ها و تطبیق مقررات داخلی خود با آن ها می باشند. عضویت در سازمان جهانی تجارت در حال حاضر از طریق الحاق و با موافقت کلیه اعضای سازمان جهانی تجارت صورت می پذیرد. کشور ایران نیز از جمله کشورهای خارج از سازمان است که درخواست الحاق خود را به این سازمان تقدیم نموده و در حال طی پروسه الحاق می باشد. ایران نیز مانند سایر کشورهای عضو ملزم به پذیرش کلیه موافقت نامه های سازمان و مطابقت قوانین داخلی خود با این موافقت نامه می باشد. قوانین متعددی در ایران وجود دارد که مغایر با موافقت نامه های سازمان جهانی تجارت می باشد و برای عضویت در سازمان جهانی تجارت ناگزیر از تعدیل در این قوانین می باشیم. از جمله قوانین مهم و کلیدی در زمینه تجارت خارجی در ایران قانون مقررات صادرات و واردات است که مغایرت هایی با موافقت نامه های سازمان جهانی تجارت از جمله موافقت نامه گات، یارانه ها و اقدامات جبرانی، ارزشگذاری گمرکی، رویه های صدور مجوز ورود و... دارد. مغایرت های این قانون در سه زمینه حمایت از تولیدات داخلی(ماده 6)، محدودیت واردات(مواد 2، 3، 8 و...) و تشویق صادرات(مواد 12، 14، 19، 20 و...) می باشد که ما به بررسی تحلیلی در این زمینه خواهیم پرداخت.