غلظت بالای فلزهای سنگین در زیستگاه‌های آبی و خاکی می‌تواند آسیب‌های بزرگی برای زندگی مردم و دیگر جانداران داشته باشد. از روش‌هایی که برای جداسازی این فلزها از زیستگاه‌های آبی بهره‌گیری شده، می‌توان فرایند جذب را نام برد. در این پژوهش پیامد هوموسی شدن و نقش ریزجانداران سه مانده کاه یونجه، کاه گندم و خاک اره بر جذب و جداسازی سرب از آب‌های آلوده بررسی شد. مانده‌ها برای 1، 20 و 60 روز در رطوبت مناسب و دمای آزمایشگاه انکوباسیون شدند. در هر یک از روزهای یاد شده ویژگی‌های فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیک مانده‌ها طبق روش‌های استاندارد مورد بررسی قرار گرفت. از هر مانده دو زیر نمونه سترون و ناسترون تهیه و همدمای جذب و کینتک رهاسازی سرب از مانده‌ها مورد بررسی قرار گرفت. در مانده‌های سترون و ناسترون کاه یونجه و کاه گندم توان جذب، نیروی پیوند میان جذب شونده و گیرنده، مطلوبیت جذب و ضریب توزیع به طور چشمگیری با گذشت زمان انکوباسیون در مانده‌ها افزایش می‌یافت. گذشت زمان انکوباسیون در مانده‌های خاک اره سترون و ناسترون نیز به طوری چشمگیری مایه افزایش توان جذب و ضریب توزیع شد، ولی بر نیروی پیوند میان جذب شونده و گیرنده و مطلوبیت جذب تاثیر چشمگیری مشاهده نگردید. گنجایش بیشینه جذب در مانده‌ها حاکی از روند مقابل داشت: کاه یونجه>کاه گندم>خاک اره. هر چند خاک اره ظرفیت جذب کمتری داشت ولی مطلوبیت جذب در آن بسیار بالاتر از دو مانده دیگر بود و بیشترین تاثیر هوموسی شدن و نقش ریز جانداران نیز بر روی خاک اره بود. رهاسازی سرب در تمامی نمونه‌ها پس از گذشت زمان آزمایش (4ساعت) به صفر رسید، ولی در مانده‌های 60 روز پس از انکوباسیون کاه یونجه در حالت ناسترون و همچنین در مانده‌های 60 روزه سترون و ناسترون کاه گندم تعادل برقرار نگردید. سرعت رهاسازی با گذشت زمان انکوباسیون کاهش می‌یافت که این نشان از توان بالای نگه‌داری سرب در مانده‌های هوموسی شده می‌باشد. داده‌های رهاسازی سرب از هر سه مانده در روزهای انکوباسیون 1 و 20 روزه نمونه‌های ناسترون و هر سه زمان انکوباسیون نمونه‌های سترون با معادله مرتبه یک همخوانی داشتند. ولی معادله الوویچ بهترین معادله سینتیکی برای توصیف آزاد شدن سرب از نمونه‌های ناسترون کاه یونجه، کاه گندم و خاک اره هوموسی شده (60 روز پس از انکوباسیون) بود که این می‌تواند نشانگر مکانیسم‌های گوناگونی باشد که کنترل کننده فرایندهای سرعت در مانده‌های هوموسی است. به طور کلی تفاوت میان جذب در بین مانده‌های سترون و ناسترون نشانه کارکرد و توانایی ریزجانداران است. رویهمرفته کاه یونجه 60 روز هوموسی شده ناسترون با ظرفیت و نیروی پیوند بالاتر، درصد جذب بیشتر و تندی رهاسازی و درصد رهاسازی کمتر به عنوان بهترین جاذب انتخاب و معرفی می‌گردد.
کد نوشتار : 335670