پژوهش حاضر به بررسی گفتمان پیام‌کوتاه زنان و مردان فارسی زبان می‌پردازد. هدف اصلی این پژوهش، بررسی تفاوت‌های موجود میان پیام‌کوتاه زنان و مردان از منظر زبانشناسی است. به این منظور، نگارنده با جمع‌آوری پیام‌های کوتاه افراد مختلف، به مقایسه پیام‌های کوتاه زنان به زنان، مردان به مردان، زنان به مردان و مردان به زنان پرداخته است تا به کمک نتایج آماری حاصل از آن، تأثیر عامل فرازبانی جنسیت را بر این پیکره بررسی کند. بر این اساس، سه فرضیه مطرح شده است: 1- عوامل کاربرد شناسی زبان همچون صمیمیت و فاصله اجتماعی میان فرستنده و گیرنده پیام بر نوع گفتمان آن‌ها تأثیر گذار است. 2- پیامک زنان و مردان از لحاظ سازمان متن در نوع عنوان، باب سخن گشایی و خاتمه و بیان مستقیم یا غیر مستقیم با یکدیگر متفاوت است. 3- پیامک زنان و مردان از لحاظ تعداد واژگان بکار رفته، نوع واژگان همچون استفاده از صفات، تشدید کننده‌ها، تردیدنماها، تعدیل کننده‌ها، کلمات تابو با هم متفاوت است. در خصوص فرضیه اول، بررسی داده‌ها نشان داد که عامل صمیمیت تأثیر زیادی بر نوع گفتمان کاربران پیام‌کوتاه دارد، به گونه‌ای که اکثر پیام‌های کوتاهی که میان مشارکین صمیمی رد و بدل شده است دارای سبکی غیررسمی است. اما این رابطه میان فاصله اجتماعی و نوع گفتمان چندان برقرار نیست. در رابطه با فرضیه دوم، نتایج حاکی از آن است که پیام‌کوتاه زنان و مردان در همه ویژگی‌های سازمان متن با هم متفاوت نیستند، بلکه در برخی موارد مانند نوع بیان به هم شبیه‌اند. همچنین داده‌های موجود، فرضیه سوم را تأیید نمی‌کند، چرا که پیام‌های کوتاه زنان و مردان از لحاظ برخی ویژگی‌های واژگانی موجود در فرضیه سوم با هم تفاوت معناداری ندارند.
کد نوشتار : 231956