فریبا وفی از جمله زنان نویسنده‌ای است که در انعکاس نگاه زنانه در ادبیات معاصر فارسی موثربوده است. وی در سال 1342 در تبریز متولد شد. نخستین رمان او «پرنده من» که در سال 1381 منتشر شد، مورد استقبال منتقدان قرار گرفت و جوایز ی فراوان را به خود اختصاص داد. «ترلان»، «رویای تبت»، «رازی درکوچه‌ها» و «ماه کامل می‌شود» و دو مجموعه داستان «در عمق صحنه» و «حتی وقتی می‌خندیم»، از آثار دیگر نویسنده اند. در این پژوهش سعی شده است عناصر داستان و نیز محتوای رمان‌ها با رویکرد نقد زن-مدارانه مورد بررسی قرارگیرند. نتیجه نشان می‌‌دهد که درونمایه‌ی آثار وفی را مسائلی چون: بحران هویت، ناتوانی انسان‌‌ها در برقراری رابطه، نگاه جانبدارانه به وضعیت زن، اشاره به فقر اقتصادی و فرهنگی تشکیل می‌دهد. نویسنده در چهار رمان از زاویه دید اول شخص استفاده می‌‌کند. زبان نویسنده از هویت خودجوش درونی وی سرچشمه می گیرد که در به رخ کشیدن زنانگی افراط دارد و توأم با اطناب و جزئی‌نگری است. زنان آثار وفی، اغلب در کلیشه‌‌ی زن خانه‌دار سنتی قرار می‌گیرند که خود را به‌‌طورکامل فدای مصالح زندگی خانوادگی می‌کنند. زنانی منفعل که در عالم ذهنیت به شرایط موجود اعتراض می‌کنند و روابطشان را با همسر، فرزندان و اقوام مورد باز اندیشی قرار می‌‌دهند اما این ناخرسندی، هرگز در عالم عینیت بروز نمی‌‌کند. دسته‌‌ی دیگر زنانی هستند که اگرچه به ظاهر مستقل به نظر می‌رسند، اما سنت‌های حاکم بر جامعه اجازه‌ی چنین اقتداری را به آن‌ها نمی دهد. دسته سوم کسانی هستند که زنانگی خود را فراموش کرده و جنسیتی مطابق خواست دیگران برگزیده‌‌اند. دسته آخر زنان مستقلی هستند که به باز اندیشی هویت‌‌شان در حوزه اجتماع می‌پردازند و راه بهبود روابطشان را در ورود به صحنه‌ی اجتماع و در سایه‌ی اشتغال و تحصیل یافته‌-اند.
کد نوشتار : 231196