کودکان امروز سازندگان جامعه‌ی فردا می‌باشند، به همین دلیل چگونگی پرورش آن‌ها نقش موثری در توسعه‌ی فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه خواهد داشت. ادبیات کودکان از ابزارهای موثر در رشد و تکامل کودک است که دارای اشکال متعددی همچون داستان، نمایشنامه، سروده، شعر و ... می‌باشد. این نوع ادبی گرچه دارای سابقه‌ای طولانی می‌باشد، ولی نگاه علمی جدی به آن پس از قرن‌ها صورت پذیرفت. ادبیات کودکان از نیمه‌ی دوم قرن نوزدهم حرکت رو به رشد خود را در سرزمین‌های عربی آغاز کرد. در میان کشورهای عربی، فلسطین از فعالان عرصه ادبیات کودک می‌باشد. از پیشگامان این نوع ادبی در ادبیات فلسطین می‌توان به ابو‌سلمی و احمد دحبور اشاره کرد. این دو شاعر سهمی انکار ناپذیر در گسترش حوزه ادبیات کودکان فلسطین داشته‌اند و به دفاع از کودکان اشعاری سروده‌اند. ابوسلمی یکی از دیوان‌هایش را با نام «أغانی الأطفال» به سروده‌های کودکان اختصاص داده است. احمد دحبور نیز از جمله شاعرانی است که با استفاده از هنر شاعری خویش به کودکان توجه کرده است. مشهورترین تألیفاتش در این زمینه «الضواری و عیون الأطفال» و «حکایه الولد الفلسطینی» است. پژوهش حاضر به بررسی محتوایی اشعار دو شاعر ابوسلمی و احمد دحبور با اتکا بر آثاری که برای کودکان به نگارش درآورده‌اند می‌پردازد. نتایج به دست آمده از این پژوهش حاکی از آن است که این دو شاعر از طریق آثارشان به دنبال تحقق صحیح هدف‌های تربیتی، اجتماعی و آموزشی در نسل پویای فلسطین می‌باشند. به همین جهت در آثارشان به اکثر مضامین ادبیات کودک از جمله مضامین دینی، وطنی، اجتماعی و آموزشی توجه کرده‌اند.
کد نوشتار : 234965