این پژوهش، ضمن بحثی اجمالی درباره‌ی نقش مکتب واقع‌گرایی در ادبیات کودک، به نقد و تحلیل درون‌مایه‌های واقع‌گرایانه در داستان‌های هوشنگ مرادی کرمانی اختصاص دارد. مرادی کرمانی درون‌مایه‌های داستان‌هایش را از واقعیات و مسائل روزمره‌ی زندگی برگرفته و آن‌ها را با مهارت نویسندگی‌اش آمیخته است. دوران کودکی، در شکل‌گیری داستان‌ها‌ی وی نقش به‌سزایی داشته است. در داستان‌های وی نه تنها شخصیت، مکان و زمان، بسیـار عینی و ملموس توصیف شده‌اند، بلکه بازتاب مشکلات کودکان نیز از واقعیت‌های بطن جامعه نشأت گرفته است. البته به دلیل تخیّل خلّاق نویسنده، گاه نمودهایی از رمانتیک در داستان‌های وی به چشم می‌خورد. نگارنده‌ در این تحقیق با استفاده از روش تحلیل محتوا نشان داده است که درون‌مایه‌های استخراج شده در داستان-های مرادی کرمانی شامل معضلات اقتصادی، نابرابری‌های اجتماعی، مشکلات آموزشی و تربیتی و بی‌کاری است. البـته فقـر از مهم‌ترین و پرکاربردتـریـن آن‌هاست. مرادی کرمانی در داستان‌های‌ «بچه‌های قالیباف‌خانه»، «چکمه»، «خمره»، «شما که غریبه نیستید» و «مشت بر پوست» توجهی ویژه به دوران کودکی و مشکلات و مسائل آن داشته است. گرچه ساختار این داستان‌ها مبـتنی بر واقع-گرایی اجتماعی است اما نویسنده گاهی واقـع‌گرایی انتقادی را نیز با آن درآمیخته است.
کد نوشتار : 235445