امروزه پیشرفت‌های تکنولوژیکی و فناوری‌هایی که در پزشکی صورت گرفته است، باعث بروز انحراف‌های بسیاری از قبیل طولانی شدن طول عمر بیمارانی که امید به بهبودی آن‌ها نیست، گشته اشت.به طوری که چنین بحران‌هایی مسائل اخلاقی زیادی را بر بیمار و خانواده وی و جامعه پزشکی تحمیل می‌کند. از این رو در دهه‌های اخیر و در مغرب زمین برای حل چنین معضلاتی راهکارهای گوناگونی ارائه شده است و اجرای اتانازی و پایان بخشیدن تعمدانه به زندگی بیماران لا علاج، یکی از راه حل‌های پیشنهادی است. این پژوهش، به بررسی روایی و ناروایی اخلاقی اتانازی از دیدگاه سود گرایانه می‌پردازد. تقریرهای مختلف از سودگرایی درباره اتانازی دیدگاههای متفاوتی دارند . به عبارت دیگر؛ با توجه به اینکه سودگرا، عمل نگر باشد یا قاعده نگر، داوری متفاوتی در باره جواز اخلاقی اتانازی خواهد داشت. برای سودگرابی عمل نگر ، چنانچه شرایط بیمار به گونه‏ای باشد که اتانازی سود و رفاه همگانی را در بر داشته باشد ، حکم به جواز آن خواهد دادو سود گرای قاعده نگر نیز با توجه به قواعد موجود در جامعه و یا با استناد به قواعد آرمانی ، درباره روایی و ناروایی اخلاقی اتانازی داوری خواهد کرد .همچنین هر یک از سودگرایان عمل نگر و قاعده نگر با استناد به اصلی که بیشترین سود را در پی دارد به سودگرایی لذت گر، سعادت گرا، آرمانی و ترجیحی تقسیم می گردند که هر یک از اینها نیز آرا ویژه‏ای درباره اخلاقی بودن و نبودن اتانازی دارند. عمده‌ترین دلیل سود گرایان برای روایی اتانازی، سست گشتن کیفیت زندگی بیمار و بی ارزش شدن زندگی آن‌ها و نیز تاکید بر اراده آزاد فرد در تعیین سرنوشت خویش است. در نتیجه نگاه سود گرایان به عمل اتانازی با نظریات وظیفه گرایانه و همچنین با دیدگاه ادیان توحیدی به ویژه اندیشه‌های دین مبین اسلام و اخلاق اسلامی در تقابل شدید قرار خواهد گرفت و یکی از اساسی‌ترین وجه اختلاف آن‌ها در قداست و ارزشی است که برای حیات انسان قائل هستند.
کد نوشتار : 215223