آغاز قرن بیستم، طلیعه‌ی تحولاتی شگرف در سطح جوامع انسانی بود. این تحولات، هنر و به ویژه شعر را تحت تأثیر خود قرار داد. لذا شعر این قرن، پژواک همه‌ی جریانات و تحولاتی شد که انسان تجربه می‌کرد، یکی از مهم‌ترین این پدیده‌ها که بازتاب آن را در اشعار «جمیل صدقی الزهاوی» و «معروف الرصافی» می‌توان جستجو کرد، زنگار جهلی است که اذهان عوام گرفتار آن بود، و شعر آن دو از تیررس شراره‌های این بحران به‌دور نماند و آن‌ها با انعکاس آسیب‌های جهالت و سفاهت در شعر خود، کوس بیداری را به صدا در آوردند تا لوای شعر اصلاح‌طلب را در بستر کهن ادبیات عرب به اهتزاز درآورده باشند و نغمه‌های تجدید دعوت به علم و اندیشه را در روح نسل آینده به ودیعه بگذارند. این نغمه‌های دعوت به علم و رهایی از جهل در طراوت بخشیدن به شعر عراق و احیای دیباچه‌ی هنر شعری رصافی و زهاوی نقش به‌سزایی داشت. در این پژوهش ابتدا به اوضاع سیاسی ، اجتماعی و ادبی عراق پرداخته و سپس معنا و مفهوم علم و جهل از دیدگاه‌های مختلف و در ادامه عوامل جهل واکاوی شده است. در انتها، معنای این دو واژه در خلال اشعار زهاوی و رصافی مورد بررسی قرار گرفته است.
کد نوشتار : 199768