براساس تعریف برنامه توسعه سازمان ملل(UNDP)، توسعه انسانی یعنی" فرآیند بسط انتخاب‌های انسانی و افزایش سطح رفاه زندگی"، شاخص توسعه انسانی (HDI) با تکیه بر این رویکرد اساس اندازه‌گیری آن قرار گرفته است که خود متشکل از سه زیرشاخص: امید به زندگی، آموزش و تولید ناخالص داخلی است. تحقیق حاضر به بررسی و برآورد شاخص مذکور در ایران و به تفکیک استان در طول سال‌های اجرای برنامه چهارم توسعه (1384-1388) پرداخته است. روش بکار رفته در این تحقیق، روش کتابخانه‌ای و مقایسه‌ای است. نتایج بدست آمده مطالعه نشان می‌دهد یافته‌های تحقیق حاکی از آن است که شاخص توسعه انسانی در طی برنامه چهارم توسعه، روند رو به رشد داشته و این رشد در مقایسه با برنامه سوم توسعه و میانگین شاخص جهانی نیز مشاهده گردیده است. اما علی‌رغم بهبود توسعه انسانی در ایران، به دلیل عدم برخورداری یکسان استان‌ها از امکانات آموزشی، بهداشتی و درآمدی، اختلاف و پراکندگی شاخص توسعه انسانی در سطح استان‌ها زیاد است. در این بین در طول برنامه چهارم توسعه، استان‌های تهران، اصفهان و سمنان به ترتیب با میانگین 0/831، 0/795 و 0/795، توسعه یافته‌ترین استان‌ها و استان‌های سیستان و بلوچستان، کردستان و آذربایجان غربی، به ترتیب با میانگین 0/643، 0/690 و 0/709، جزء محروم‌ترین استان‌های کشور از لحاظ توسعه انسانی می‌باشند.
کد نوشتار : 186261