بدون شک در نقد و تحلیل هرنوشته، بررسی زبان آن، به عنوان ابزار پدیدآورنده، جایگاهی ویژه دارد. اما به نظر می‌رسد در بررسی کامل و منصفانه از یک اثر ادبی، اعم از داستان، زبان، باید، تنها نه به عنوان ابزار پیدایش و به صورت پدیده‌ای جدا، بلکه به عنوان یک عنصر، درکنار دیگر عناصر و در رابطه‌ای متقابل با آن‌ها مورد بررسی قرارگیرد. عناصری که درکنار یکدیگر ساختار اثر ادبی را پی می‌ریزند. با این توضیح، هدف از پایان‌نامه پیش‌رو با عنوان «مولفه‌های زبانی داستان‌نویسی معاصر» بررسی زبان در داستان نه به عنوان پدیده‌ای جدا، بلکه به عنوان عنصری تأثیرگذار و تأثیرپذیر، درکنار دیگر عناصراز قبیل پیرنگ، زاویه دید، تکنیک‌های روایت، فضاسازی، شخصیت‌پردازی ، انواع خاص بیان، نگرش نویسنده و...است. برای این منظور، درحدود پنج هزار بند ازبخش‌های مختلف داستان‌های‌کوتاه، بلند و رمان‌ پنج نویسنده که مربوط به نسل اول و دوم داستان نویسان معاصرند، انتخاب شده است. اسامی این نویسندگان به ترتیب بررسی درپایان‌نامه عبارت است از: جلال‌آل‌احمد، صادق چوبک، ابراهیم گلستان، احمد محمود و نادر ابراهیمی. روش‌کار به این صورت است‌که در ابتدا، تمام بندها براساس نظریه زبانی «مقوله ومیزان» درسه واحد زبانی: جمله، بند وگروه مورد تحلیل قرارگرفته‌اند و نتایج به دست آمده از این بررسی به صورت جدول‌های بسامدی ارائه شده است. درمرحله بعد تلاش شده است تحلیلی براساس آمار ارائه شده دراین جدول‌ها و مبتنی بر رابطه عناصر داستان وتأثیرآن‌ها بریکدیگر ارائه گردد. دربخش پیشگفتار مطالبی درخصوص پیشینه‌، هدف، روش تحقیق و..بیان شده‌است. فصل اول، با عنوان «مروری بر مقوله‌ومیزان»،کلیتی از نظریه مقوله‌ومیزان را دربردارد. فصل دوم وسوم، باعنوان «جدول‌های بسامدی وتحلیل‌آثار»، به ترتیب، به ارائه جدول‌های بسامدی و تحلیل آثار داستان‌نویسان نسل اول و دوم اختصاص دارد. درپایان، بخش نتیجه‌گیری ارائه شده‌است.
کد نوشتار : 181095