پژوهش حاضر در مورد تجزیه و تحلیل فرایندهای واجی موجود در لهجه‌ی شهرضایی، بر اساس نظریه‌ی زایشی می‌باشد. داده‌های مورد نیاز از میان واژه‌ها، عبارات و جملات جمع‌آوری شده ازگویشوران این گونه‌ی زبانی و از گفتگوهای محاوره‌ای آن‌ها استخراج شده است. این پژوهش به روش میدانی از نوع توصیفی ـ تحلیلی انجام می‌شود. در این روش پژوهشگر مستقیماً با گویشوران مصاحبه‌ای در حدود پنج ساعت انجام داده و اطلاعات مورد نظر را بر روی نوار ضبط و یا بر روی کاغذ درج می‌کند. بدین منظور، نگارنده از بیست گویشور بومی و از محدوده‌های سنی و سطوح تحصیلی متفاوت استفاده خواهد کرد. برخی از نتایج حاصل از پژوهش عبارتند از: الف: لهجه‌ی شهرضایی بر خلاف فارسی معیار، دارای 25 همخوان و 8 واکه می‌باشد. ب: دو همخوان /?/ و /?/ و دو واکه‌ی /?/ و /ü/ علاوه بر واج-های فارسی معیار در این لهجه مشاهده می‌شود. پ: همخوان انسدادی و واک‌دار در مجاورت یک همخوان بی‌واک و در جایگاه پایان هجا به همخوان پیوسته و بی‌واک [?] تبدیل می‌شود(تضعیف). ت: واکه‌های میانی در یک هجای باز با واکه-های افراشته‌ی هجای بعدی همگون شده و هماهنگی واکه‌ای رخ می‌دهد. هدف اصلی از انجام پژوهش حاضر، کشف قواعد نظام آوایی و واجی لهجه‌ی شهرضایی می‌باشد.
کد نوشتار : 165305