روش در آموزش زبان خارجي/ دوم يکي از پديده‌هاي معمول است که از جايگاه منحصر به فردي بر خوردار است. در آموزش زبان خارجي/ دوم روش‌هاي گوناگوني ظهور پيدا کرده‌اند که هر يک بسته به اهداف، ديدگاه زباني، ديدگاه يادگيري، تکنيک‌ها و سبک‌هاي آموزشي و يادگيري طراحان و پيروان خود از روش ديگر متمايز مي‌شود. يکي از روش‌هايي که از دير باز و يا به عبارت بهتر از آغاز آموزش و يادگيري کلاسيک زبان، معمول بوده است، روش دستورـ ترجمه نام دارد. در اين روش همانگونه که نام آن دلالت مي‌کند، قواعد دستوري و مهارت ترجمه محور اصلي و اساسي در زبان آموزي به شمار مي‌آيند. در عربي آموزي نيز از دير باز قواعد صرفي- نحوي و مهارت ترجمه مورد توجه و تأکيد بوده است. به همين خاطر و با توجه به اهميت و جايگاه روش در آموزش زبان خارجي/ دوم، اين پژوهش روش و شيوه آموزش کتاب‌هاي عربي دوره راهنمايي را بر اساس روش دستورـ ترجمه مورد نقد و بررسي قرار داده است. در همين راستا ابتدا روش دستورـ ترجمه و شيوه آموزشي کتاب‌هاي مذکور در سه سطح رويکرد و طرح درسي و رويه به طور جداگانه توصيف و تحليل شده‌اند. سپس نتايج به دست آمده از توصيف و تحليل هر کدام با ديگري مورد مقايسه قرار گرفته، تا ميزان مطابقت و عدم مطابقت بين آن‌ها روشن شود. از رهگذر اين پژوهش مشخّص شد، همان گونه که روش دستورـ ترجمه در سطح رويکرد از يک ديدگاه ساخت گراي سنتي به زبان پيروي مي‌کند و در نظريه يادگيري، به يادگيري حفظي قائل است، در شيوه آموزش کتاب‌هاي عربي نيز ديدگاه ساخت گرايانه به زبان و ديدگاه حفظ محور به يادگيري آن، مورد توجه و تأکيد طراحان، مؤلفان و معلّمان است. جز اين که بر خلاف روش مذکور، در طراحي و تدريس اين کتاب‌ها به منظور تغيير نگرش‌هاي غلط و ايجاد انگيزه‌هاي قوي در مورد زبان عربي و يادگيري آن، برخي از شرايط يادگيري مانند نگرش و انگيزش زبان آموزان مورد اهتمام قرار گرفته است. به طوري که اين اختلاف به صورت‌هاي مختلفي در دو سطح سازماني (طرح درسي) و عملي (رويه) کتاب‌هاي درسي نمود پيدا کرده است.
کد نوشتار : 158384