سیستم حمل و نقل اتوبوسرانی درون شهری یکی از مهمترین اجزای سیستم حمل و نقل عمومی را تشکیل می‌دهد. عدم تحقق برنامه‌های زمان‌بندی از قبل تعیین شده به دلیل اختلال در این سیستم، زمانهای انتظار طولانی مسافران در ایستگاه‌ها، پر بودن اتوبوس هنگام ورود به ایستگاه‌ها، زمانهای غیر مفید صرف‌شده به دلیل توقفهای طولانی در ایستگاه‌ها و هزینه‌های سیستم حمل و نقل از جمله مهمترین مشکلاتی است که این سیستم حمل و نقل با آن روبرو است. ارائه برنامه زمان‌بندی قبل از حرکت هر اتوبوس از ایستگاه ابتدایی مسیر موسوم به برنامه‌ریزی پویا یکی از راهکارهای افزایش رضایت مسافران و موسسات ارائه‌دهنده خدمات در سیستم اتوبوسرانی می‌باشد. از جمله مسائل برنامه‌ریزی پویا، تعیین ایستگاه‌های مناسب توقف در طول مسیر در لحظه حرکت اتوبوس از ایستگاه مبداء‌ می‌باشد که به مسئله پرش از ایستگاه‌ها معروف است. در این رساله مدلی مبتنی بر برنامه‌ریزی ریاضی صفر و یک بر اساس داده‌های لحظه‌ای که از مسیرهای تردد اخذ می‌شود، ارائه شده است که در آن رضایت سه گروه مسافران منتظر در ایستگاه‌ها و درون وسیله نقلیه و موسسات حمل و نقل درنظر گرفته شده است. رعایت محدودیتهای سیستم اتوبوسرانی شهر تهران و ظرفیت وسایل نقلیه از ویژگیهای مدل ارائه شده می‌باشد. در این رساله، چهار پارامتر موثر بر مدل ارائه شده شامل؛ زمان سفر بین دو ایستگاه متوالی، زمان توقف در ایستگاه‌ها، تابع تقاضا و متوسط زمان انتظار در ایستگاه‌ها مورد مطالعه قرار گرفته است. شناسایی عوامل موثر بر چهار پارامتر برنامه‌ریزی و توسعه مدلها و روابطی جهت پیش‌بینی آنها بصورت لحظه‌ای قبل از حرکت اتوبوس از ایستگاه ابتدایی مسیر در سیستم اتوبوسرانی شهر تهران بررسی شده است. مقایسه نتایج مدلهای پیش‌بینی این پارامترها که با استفاده از روابط توسعه داده شده با نتایج پیش‌بینی مدلهای موجود نشان از دقت بالاتر مدلهای ارائه شده در سیستم اتوبوسرانی شهر تهران دارد. ساخت مدل شبیه‌سازی از یکی از خطوط این سیستم و اجرای مدل پرش از ایستگاه‌ها نشان می‌دهد، اجرای مدل در خطوط می‌تواند منجر به کاهش7/9 درصدی زمان سفر مسافرین درون وسیله نقلیه، 4/14 درصد در تقاضای پاسخ داده نشده مسافرین و 5/11درصد در متوسط زمان انتظار مسافرین نسبت به حالتی که اتوبوس در تمامی ایستگاه توقف می‌کند، ‌شود.
کد نوشتار : 138328