«میرزا نظام دستغیب شیرازی» فرزند امین‌الدین حسین، در سال‌های پایانی قرن دهم، در سال (997هـ) در شیراز متولد شد. میرزا نظام از شاعران سبک هندی و عهد شاه عباس اوّل (م1038هـ) به شمار می‌آید. وی همچون دیگر شاعران عهد صفوی سفری به هندوستان داشته، چند صباحی را در آنجا سپری کرده و مجدداً به ایران بازگشته است. نظام در 32 سالگی و در سال (1029هـ) در شیراز فوت کرد و در حافظیۀ شیراز در جوار مرقد حافظ به خاک سپرده شد. اشعار به جا مانده از نظام شامل 183 غزل، 96 رباعی، چهارده قصیده، سه ترکیب‌بند، سه قطعه، یک ترجیع‌بند و دو ساقی‌نامه در قالب‌های مثنوی و ترجیع‌بند است که در مجموع در حدود سه هزار بیت می‌باشد. وی در قصاید به موضوعاتی از قبیل نعت رسول اکرم(ص)، منقبت ائمه(ع)، مدح ممدوحان خود، وصف آب و هوا، گله و شكايت از روزگار و مردم آن مي‌پردازد. غزل‌های او کوتاه(غالباً پنج بیتی) و بیشتر عاشقانه است که گاه مضامین قلندرانه نیز در آنها دیده می‌شود. وی ساقی‌نامۀ ترجیع‌بند خود را به تقلید از ساقی‌نامۀ ابوتراب بیگ فرقتی(م1025هـ) سروده است. ذکر این نکته ضروری است که تشابه اسمی او به خصوص با نظام استرآبادی موجب شده تا برخی فهرست نویسان در ثبت نسخه‌های خطی اشتباه کرده، اشعار نظام استرآبادی را به نام نظام دستغیب ثبت کنند.
کد نوشتار : 132142