هدف اين تحقيق تبيين چارچوبي جهت سنجش (اندازه‌گيري) نوآوري در حوزه بيوتكنولوژي ايران مي باشد . براي رسيدن به هدف ، مباني نظري و پژوهش‌هاي انجام شده در مورد سنجش نوآوري مورد بررسي قرار گرفت تا شاخص هاي مورد نياز براي تبيين چارچوب را بدست دهد. در نهایت با توجه به توانمندي‌هاوكاستي‌هاي رويكردهاي سنجش نوآوري ،همچنين براساس مقايسه تطبيقي شاخص هاي سنجش نوآوري دررويكردها و چارچوبهاي ارائه شده، چارچوب سازمان همكاري و توسعه اقتصادي با انجام تعديلهايي به عنوان چارچوب مبنا براي سنجش نوآوري در حوزه بيوتكنولوژي در نظر گرفته شده است. روش تحقيق از نوع توصيفي ـ تحليلي مي‌باشد و در چارچوب تحقيقات كاربردي جاي مي‌گيرد. جامعه آماري تحقيقات را كليه متخصصين و خبرگان مراكز تحقيقاتي – دانشگاهي و شركت هاي فعال بيوتكنولوژي ايران تشكيل مي دهند. داده هاي تحقيق بوسيله پرسشنامه با ضريب پايايي 87% از نمونه آماري جمع آوري شده است. داده هاي بدست آمده با استفاده از رويكرد آزمون فرض فازي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت . باتوجه به نتایج تحقیق،شاخص‌های مورد نیاز برای سنجش نوآوری درحوزه بیوتکنولوژی ایران در 8 حوزه تحقیق و توسعه و سرمایه‌گذاری در دانش،منابع انسانی،سیاست‌های نوآوری،عملکرد نوآوری، فناوری اطلاعات و ارتباطات،جهانی سازی،جریان‌های اقتصادی جهانی و بهره‌وری وتجارت تقسیم بندی شده‌اندو امکان تاثیرگذاری هر یک از شاخص‌ها با توجه به درجه عضویت پذیرش آنهادر محیط فازی مشخص شده است.