خطاهای انسانی عامل اصلی اکثر حوادث بزرگ در سیستمهای پیچیده شناخته شده است . آخرین تحقیقات در زمینه مهندسی انسان نشان داده است که خطای انسانی عمدتا جزیی از فرایند تطبیق و یادگیری فرد هنگام مواجه شدن با شرایط ناشناخته و پویا می باشد . فلسفه دفاع در عمق و بکارگیری اتوماسیون بیشتر نه در جهت کاهش خطا بلکه نهان نگه داشتن آن عمل می کند . دوام این خطاهای خفته در سیستم هنگام شرایط غیر عادی در ترکیب باسایر خطاهای انسانی و خرابی های سخت افزاری به بی اثر شدن موانع حفاظتی و بروز حوادث می انجامد . روش صحیح کاهش خطاس انسانی نه حذف انسان از هدایت سیستم بلکه ایجاد سیستم های مبتنی بر طراحی متحمل خطا است . بکارگیری سیستم های متحمل خطا ضمن واضح تر کردن حاشیه های ایمنی برای اپراتورها و ایجاد امکان جبران خطا برای وی می تواند سهم بسزایی در افزایش قابلیت اعتماد سیستم های پیچیده ساخت و تولید داشته باشد .
کد نوشتار : 64706