ترمیم دندانهای خلفی به وسیله رزین کامپوزیتی در سالیان اخیر به دلیل تطابق رنگشان با دندان عایق بودن حرارتی اتصال به نسج دندان و عاری از جیوه بودن محبوبیت زیادی یافته اند. مهمترین مشکل رزین کامپوزیت ها انقباض ناشی از پلیمریزاسیون و میکرولیکیج متعاقب آن است. این مسأله به ویژه در ترمیم هایی که مارژین ژنرایولی آنها در سمان ختم شده است، مشکل سازتر است. به همین دلیل در این مطالعه چند ماده جدید ارائه شده برای حل یان مشکل مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور 70 دندان مولر یا پرمولر سالم کشیده شده انتخاب گردید، حفرات کلاس در پروگزیمال دندانها تراشیده شد. به نحوی که مارژین ژنریوالی یک میلی متر پایین تر از ‏‎CEJ‎‏ ختم گردید. سپس دندانها در 7 گروه مختلف قرار گرفتند. دو گروه به وسیله رزین کامپوزیت قابل کندانس ‏‎Prodigy Condensable‎‏ ‏‎‎‏ ‏‎‎‏‏‎‎‏همراه با عامل اتصال دهنده عاجی Excite به روش توده ای یا لایه لایه ترمیم گردند. گروهی که به روش توده ای ترمیم گردیده بود در بین 7 گروه موجود بیشترین مقدار میکرولیکیج را نشان داد. هر چند مقدار لیکیج در این گروه با 6 گروه دیگر تفاوت آماری نداشت. در سه گروه دیگر بعد از استفاده از عامل اتصال دهنده عاجی Excite کامپوزیت ‏‎Tetric Flow‎‏ به ضخامت 5/1 -1 میلیمتر به عنوان کف بندی در کف ژنژیوال باکس قرار گرفت و سپس به ترتیب به وسیله کامپوزیت هیبرند Tetric ceram به صورت لایه لایه یا به وسیله کامپوزیت Prodigy Condensable به صورت توده ای یا لایه لایه ترمیم گردیدند، ‏‎که‎‏ تفاوت چندانی دیده نمی شود. دردو گروه دیگر از رزین مدیفاند گلاس یونومر به عنوان بیس استفاده گردید و بقیه حجم دندان توسط کامپوزیت هیبرید ترمیم گردید. علیرغم عدم تفاوت آماری بین این دو گروه و گروههای دیگر کمترین میزان میکرولیکج در این دو گروه دیده شد. در نهایت چنین میتوان نتیجه گرفت که هیچ یک از مواردی که جدید ارائه شده اند از جمله کامپوزیت های ‏‎flowable‎‏ یا کامپوزیت های Condensubie قادر به حذف کامل میکرولیکیج نیستند. و در مورد ترمیم پرکردگی های کامپوزیت خلفی در موردی که مارژین ژنریوالی در سمان وجود دارد باید بازنگری اساسی به عمل آید.
کد نوشتار : 55217