اخیراٍ استفاده از رزین‏‎های‎‏ کامپوزیتی برای ترمیم دندان در دندانپزشکی بسیار رواج یافته است. علت آن می‌تواند به دلیل علاقه بیماران ‏‎‎‏به داشتن ترمیم‌های همرنگ دندانهایشان در خلف دهان باشد. ولی این مواد دارای معایبی می‌باشند که استفاده از آنها را در خلف دهان محدود می‌کند. اصلی‌ترین عیب آنها انقباضی ناشی از پلیمریزاسیون می‌باشد که منجر به ایجاد شکاف در حد فاصل ترمیم و دندان می‌گردد. مایعات دهان، باکتریها و مواد سمی آنها از این راه عبور کرده و منجر به تغییر رنگ مارجینال،رحساسیت پالپی و پوسیدگیهای عودکننده می‌شود. بنابراین جهت به حداقل ساندن این مشکل و افزایش دوام ترمیم‌های کامپوزیتی در خلف دهان، می‌خواهیم بررسی کنیم که با کدام روش ترمیمی و با استفاده از چه نوع مواد ترمیمی قادریم لیکیج را در ناحیه ژنژیوال حفرات که فاقد مینا می‌باشند، کاهش دهیم و موجب افزایش طول ترمیم‌ها گردیم. این مطالعه بصورت Invitro و با استفاده از دندانهای کشیده شده انسانی انجام شده است. دندانهای کشیده شده مولر با پرمولر و به تعداد 45 عدد بودند. دندانها پس از کشیده شدن در محلول سرم فیزیولوژی نگهداری شدند. سپس بطور اتفاقی به 5 دسته 9 تایی تقسیم شدند. هر دسته بطرق مختلفی با استفاده از رزین‌های کامپوزیتی سخت‌ شونده با نور و خود سخت شونده، عوامل باندینگ عاجی و سمانهای گلاس یونومر ترمیم گشتند. سپس تحت عمل Thermocycling قرار گرفته و بمدت 24 ساعت در محلول فوشین بازی 5/0% نگهداری شدند. پس از خروج از فوشین زیر آب شسته شده و داخل آپوکسی رزین قرار گرفته و بطور مزیودیستالی تحت برش قرار گرفتند. سپس از نظر نفوذ دای زیر میکروسکوپ تحت بررسی قرارگرفتند. میزان نفوذ دای به 5 درجه تقسیم شده بود. از آنالیز آماری KruskaLWallis استفاده شد. نتایج نشان می‌دهند که تفاوت قابل توجهی ما بین این گروه وجود دارد. (0001.0 ‏‎P<‎‏) گروه سوم و چهارم میزان نفوذ دای مشابه و کمتر از همه گروهها نشان دادند. گروه سوم کمترین میزان را نشان دادند. میزان نفوذ در گروه اول و دوم نیز مشابه هم بوده و اختلاف قابل توجهی با گروه پنجم نشان ندادند ولی هر سه اختلاف قابل توجه آماری با گروه سوم و چهارم داشتند. استفاده تو‌‌‌‏‎أ‎‏م سمانهای گلاس یونومر و عوامل باندینگ عاجی و روش قراردادن لایه‌ای کامپوزیت میکرولیکیج را بیشتر از سایر گروهها کاهش‌ می‌دهد عوامل باندینگ عاجی به تنهائی قادر به مقابله با نیروی حاصل از انقباض پلیمریزاسیون نمی‌باشند. تاباندن نور بطور مستقیم از بالا در روش پرکردن لایه‌ای ارجحیتی بر تاباندن با زاویه 45 درجه نسبت به سطوح اکلوزال ندارد. استفاده توأم کامپوزیت نوری به تنهائی و همراه (D.B.A)ها ندارد. واژه‌های کلیدی: لیکیج مارجینال، کامپوزیت خلفی، سمانهای گلاس یونومر، عوامل بادینگ عاجی
کد نوشتار : 55056