زمان کودک ، به خودی خود، بلکه همراه با رشد کودک شکل می‌گیرد. نقش اساسی و عمده زبان، پیام‌رسانی است و طی انتقال پیام هرچه از عوامل فراهم کاسته شود، پیام روشنتر به گیرنده منتقل می‌شود و در روند انتقال پیام به کودکان: "پیام باید واضح، کوتاه، ساده و در خور فهم کود باشد، باید از تراکم اطلاعات در یک جمله اجتناب کرد، تکرار کلمات فهم جمله را مشکل می‌کند، جملات باید خالی از ابهام باشد" کودکان معمولا در تعریف خود از مفاهیم، از تعاریف عینی استفاده می‌کنند، یعنی بجای اینکه مفهوم یک واقعیت را از آن انتزاع و با واژه‌های دیگر بیان کنند، به سطوح ملموستری روی آوردند و آن مفهوم را با توجه به مصداق عملی و بیرونی آن تعریف می‌کنند. نویسندگان و گویندگان برای کودکان باید بدانند که معانی کلمات برای کودک خردسال ثابت نیست . نخست باید دنیای ذهنی کودک را شناخت تا بتوان به زبان خود او صحبت کرد. اگر سعی کنیم مفاهیم تازه را تعمدا در اختیار کودک قرار دهیم و انتظار داشته باشیم که کودک آن مفهوم را درک کرده و بکار گیرد، این کار به همان اندازه غیرممکن و عبث خواهد بود که بخواهیم به کودک ، راه رفتن از وی تعادل را یاددهیم این نکته متاسفانه در رادیو و تلویزیون و از آن جمله در برنامه‌های کودک و نوجوان زیاد به چشم می‌خورد. از طرف دیگر، تجربه عملی نشان داده است که آموزش مستقیم مفاهیم نیز امری محال و بیهوده است . توجه به این نکته، بخصوص برای تهیه‌کنندگان برنامه‌های آموزشی کودکان در تلویزیون، یک امر ضروری است . این نوع برنامه‌ها، اولا باید تا
نمایه ها:
زبان | 
کودک | 
کد نوشتار : 38970