این پژوهش یک پژوهش نیمه تجربی است که در سال 1372 در بیمارستان امیرالمومنین (ع) و مرکز رسیدگی به جانبازان شیمیایی اصفهان انجام گرفته است . هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش خود مراقبتی بر وضعیت تنفسی مصدومین شیمیایی مبتلا به بیماری انسداد مزمن ریه می‌باشد. بدین منظور 36 نفر جانباز به روش نمونه‌گیری مبتنی بر هدف انتخاب شدند و در یک برنامه آموزش خود مراقبتی در زمینه بهبود وضعیت تنفسی، بصورت تئوری و عملی آشنا شدند. در این پژوهش از روش "آزمون قبل و بعد" استفاده شد و وضعیت تنفسی افراد براساس متغیرهای چک لیست قبل از آموزش و 6 هفته پس از آموزش مورد سنجش قرار گرفت . به منظور گردآوری داده‌ها از پرسشنامه و چک لیست استفاده شد و تجزیه و تحلیل داده‌ها بوسیله کامپیوتر و با استفاده از نرم‌افزار Spss و آزمونهای آماری t زوج شده ویلکاکسیون، Z، وکای اسکوئر انجام گرفت . نتایج حاصل از پژوهش نشان می‌دهد که آموزش مراقبت از خود برروی تعدادی از متغیرهای وضعیت تنفسی بطور قابل ملاحظه‌ای تاثیر داشته است . بطوری که موجب کاهش تعداد تنفس ، بهبود الگوی تنفسی، کاهش درد قفسه سینه، کاهش بوی متعفن خلط، کمتر شدن تغییر رنگ خلط، افزایش حجم بازدمی اجباری در ثانیه اول، افزایش نسبت حجم بازدمی اجباری در ثانیه اول به ظرفیت حیاتی اجباری، کاهش زمان بازدم و افزایش درصد اشباع اکسیژن شریانی شده است . با توجه به یافته‌های پژوهش ، پژوهشگر پیشنهاد می‌کند که از آموزش خود مراقبتی برای بهبود وضعیت تنفسی مبتلایان به بیماری انسدادی مزمن ریه استفاده بشود.
کد نوشتار : 18814