هدف از حل مسأله زمان‌بندی تک‌ماشین، ارائه برنامه زمانی برای ترتیب انجام کارها است. در سال 1990، دیو و همکاران [22] ثابت کردند که مسأله زمان‌بندی تک‌ماشین با هدف می‌نیمم کردن مجموع دیرکردها (TT)، یک مسأله NP- سخت است. در مسائل واقعی، زمان آماده‌سازی ماشین به "کار تازه تکمیل شده" و "کار در دست انجام" بستگی دارد. با اضافه شدن شرط "زمان‌های آماده‌سازی وابسته به توالی" به مسأله TT، ابعاد مسأله بشدت افزایش می‌یابد، به همین علت محققین کمتر تمایل به بررسی اینگونه مسائل دارند. در سال 2000 اولین گام برای مقایسه بعضی از روش‌های حل مسأله زمان‌بندی تک‌ماشین با زمان‌های آماده‌سازی وابسته به توالی (TTS) توسط تان و همکاران [71] ارائه شد که در آن روش‌های شاخه وکران (1993) [56]، الگوریتم GA (1995) [58]، الگوریتم RSPI (1995) [58] و الگوریتم SA (1997) [70] مقایسه شدند. در تحقیقاتی که آنها انجام دادند مشخص شد که روش RSPI در مقایسه با روش‌های دیگر برای این مسأله کارایی بهتری دارد اما کارایی آن برای مسائل بزرگ به خوبی مسائل کوچک نیست. در این پایان‌نامه دو ویرایش الگوریتم ابتکاری اجتماع موچه‌ها (ACO) که در سال‌های 2001 [32] و 2002 [33] برای مسائل زمان‌بندی صنعتی ارائه شده است مورد بررسی قرار گرفته است. یکی از این روش‌ها، در قاعده انتقال الگوریتم ACO ، از ماتریس هزینه چند هدفه استفاده می‌کند که این ماتریس با توجه به اهداف مسأله ساخته می‌شود. این روش در حالت کلی از الگوریتم ACO تک هدفه بهتر عمل می‌کند. در روش دیگر، با استفاده از اطلاعات نگاه به جلو برای هر یک از اهداف مسأله زمان‌بندی صنعتی (بویژه هدف می‌نیمم کردن مجموع دیرکردها) ماتریسی تولید می‌شود که این ماتریس‌ها در قاعده انتقال ACO به کار می‌روند. نتایج نشان می‌دهد که الگوریتم ACO، نسبت به سایر روشهای ابتکاری، برای مسأله TTS بهتر عمل می‌کند و در ضمن این روش زمان‌های محاسباتی را به طرز قابل توجهی پایینتر می‌آورد. باید توجه داشت که برای مسائل کوچکتر، این مزایا کمتر است. الگوریتم MACO که ما با اصلاح ویرایش جدید الگوریتم ACO ارائه کردیم، قادر است که این نقیصه الگوریتم ACO را رفع و با پیاده‌سازی آن نشان خواهیم داد که برای مسائل 15 و 25 کار با موفقیت عمل می‌کند.
کد نوشتار : 68426