کودک در سالهای ابتدایی زندگی نسبت به بیماری و بستری شدن در بیمارستان آسیب پذیری داشته و در این رابطه استرس زیادی را تجربه می کند که باعث تاثیر بر اعمال حیاتی کودک می شود. از روشهای کاهش استرس در کودکان استفاده از ابزارهای ارتباط غیرکلامی مانند لمس می باشد. براین اساس پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر لمس درمانی بر اعمال حیاتی کودکان بستری در بیمارستان افشار یزد صورت گرفته است. این پژوهش یک کارآزمایی بالینی بوده و نمونه های پژوهش شامل 32 کودک نوپای مبتلا به گاستروآنتریت بوده اند که از طریق نمونه گیری آسان انتخاب شده اند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و چک لیست مشاهدات می باشد. برای هر یک از نمونه ها سه جلسه لمس درمانی با فاصله 24 ساعت صورت گرفته است در هر جلسه قبل و بعد از لمس درمانی تعداد ضربان قلب و تنفس در دقیقه‏‎‎‏، میزان فشار خون سیستولیک، میزان درجه حرارت زیر بغل و وضعیت رفتاری اندازه گیری شده است. یافته های پژوهش نشانگر آن است که لمس درمانی بر تعداد ضربان قلب و تنفس، میزان فشار خون سیتولیک و وضعیت رفتاری تاثیر داشته ‏‎(P<0/001)‎‏ ولی بر میزان درجه حرارت زیر بغل تاثیر معنی دار آماری نداشته است.
کد نوشتار : 77604