برنامه ریزی و تخصیص منابع مشترک و محدود بین پروژه هایی که به موازات یکدیگر اجرامی شوند با توجه به تقدیم و تاخر فعالیتها و به منظور استفاده بهینه از منابع ، موضوع اصلی این مقاله است . استفاده از مدل های ریاضی صفر و یک و برنامه ریزی آرمانی در حالتی که تعداد این فعالیت ها کم باشد ، قبلا انجام شده است ‏‎]‎‏ 1 و 2‏‎[‎‏ . اما با زیادتر شدن تعداد فعالیتها ، به عبارت دیگر واقعی تر شدن پروژه ها ، پیچیدگی درمدل های مذکور بسیار زیاد می شود . این پیچیدگی هنگامی زیادتر می شود که سطح منابع در دسترس در طول زمان انجام پروژه ها تغییر کند . در این مقاله سعی شده است تا موضوع در قالب تعدادی مسئله از نوع مسئله معروف کوله پشتی در حالت صفر و یک و چند بعدی مدل بندی شود . سپس به علت غیر قابل حل بودن این نوع مسائل در دستیابی به جواب بهینه ، یک روش ابتکاری برای دستیابی به جوابی شدنی و علمی ارائه شده است . در این روش مسئله در سطوح مختلف به صورت یک درخت گسترش داده می شود . ایجاد هر سطح در این درخت وابسته به میزان منبع در دسترس جهت تخصیص و بهترین جواب قابل قبول بدست آمده درآن سطح است . چنانچه به هر علتی ایجاد سطح جدید امکان پذیر نباشد ، جواب نزدیک به بهینه حاصل شده است . جوابهای بدست آمده از این روش برای تعدادی مسئله با جواب های بهینه مقایسه شده است .
کد نوشتار : 66175