اولین گام در مدیریت حفاظت از منابع آب ، پایش مستمر و آگاهی همه جانبه از تغییرات کیفی آنها می‌باشد. در این راستا شیوه‌های مختلف نمونه‌برداری و آزمایشات فیزیکوشیمیایی هیچ‌گاه نشان‌دهندهء وضعیت کلی و سیر تغییرات نبوده، و باید ارزیابی بیولوژیکی و بررسی حضور یا عدم حضور موجودات آبزی شاخص در هر محل، که نشان‌دهندهء اثرات آلاینده‌های مختلف بر جامعهء آبزیان بومی (اکوسیستم طبیعی) است ، به عنوان مکمل آنالیزهای فیزیکوشیمیایی در نظر گرفته شود. هدف از این بررسی، مقایسهء پارامترهای فیزیکوشیمیایی و شاخصهای بیولوژیکی در ارزیابی کیفی زاینده‌رود بوده است . به این منظور در زمستان سال 1374 و بهار 1375 با انتخاب 9 ایستگاه، ماهانه سه بار پارامترهای اصلی کیفیت آب یعنی pH، اکسیژن محلول، BOD5، کل جامدات محلول، نیترات ، فسفات ، هدایت الکتریکی، کدورت ، درجهء حرارت و درصد اشباع اکسیژن مورد سنجش قرار گرفتند. هم‌زمان با آن، نمونه‌برداریهای بیولوژیکی از بی‌مهرگان هر ایستگاه به وسیلهء دستگاه نمونه‌برداری ضربه‌ای به روش لگدی (در مدت زمان 5 دقیقه) انجام گرفت و توسط شاخصهای کیفی ترنت و چاندلر طبقه‌بندی گردید. نتایج این بررسی نشان داد که ایستگاههای بالادست رودخانه دارای تنوع موجودات بوده و هماهنگی کاملی میان شاخصهای بیولوژیکی و فیزیکوشیمیایی وجود دارد. در مناطق میانی، همراه با کاهش گروههای جانوری، اندازه‌گیریهای شیمیایی نیز حاکی از افزایش تدریجی آلاینده‌های آلی می‌باشد. در قسمتهای پایین‌دست که از قسمت خروجی شهر اصفهان آغاز می‌شود، متعاقب کاهش چشمگیر گروههای آبزی و فراوانی آنها، سنجش‌های فیزیکوشیمیایی نیز بیانگر تغییرات شدید در کیفیت آب رودخانه بوده و نهایتا ارتباط کامل این شاخصها را در بیان وضعیت شرایط موجود زاینده‌رود به اثبات می‌رساند.
کد نوشتار : 32951