مکان‌یابی، نحوه و شکل استقرار، اندازه مجتمع‌های زیستی و ارتباط صحیح آن با طبیعت و تنظیم شرایط محیطی، با استعداد از توان بالقوه مکان، از ابعاد مهم در برنامه‌ریزی و طراحی مجموعه‌های زیستی با ساختار مبتنی بر بوم‌شناسی محسوب می‌گردد. ساختار شهرها و آبادی‌های سنتی ایران، مبتنی بر ویژگیهای بوم و شرایط محیطی بوده است . هماهنگی آن‌ها با طبیعت با هدف بهره‌مندی از توان بالقوه مکان و پرهیز از موقعیت‌های نامناسب با زیست ، حاوی نکات و درس‌های ارزشمندی از لحاظ طراحی مجتمع‌های زیستی است . این مقاله با هدف معرفی ساختار بوم‌شناسی شهرهای سنتی مرکزی ایران، به مطالعه این ویژگی مشترک پرداخته است .
کد نوشتار : 28478