آموزش مداوم بخش تفکیک ناپذیر فعالیتهای هر سازمانی است. پیشرفت سریع علوم و افزایش هزینه های مراقبت و توسعه فنآوریهای تشخیص، تغییر در الگوی بیماریها، افزایش سالمندان و غیر اثربخش بودن الگوهای آموزشی همگی ظرفیت حرفه ای برای تطبیق را کاهش میدهد. بر این اساس در قانون اساسی مصوب مجلس شورای اسلامی و در لوایح و مواد پیشنهادی دولت جمهوری اسلامی ایران به این امر پرداخته و بر روشهای ممکن و مناسب آموزش و خودآموزی کادر درمانی توجه بسیاری شده است. سمینارها و کنگره ها در دو بخش آموزش مداوم و بدون آموزش مداوم و مدون تقسیم شده و امتیاز هر بخش در آن دیده شده است. دوره های آموزش کوتاه مدت و امتیازات آن توسط گروه آموزشی ذیربط دیده شده است. برنامه های مدون آموزش مداوم که از نظر شکل عرضه متنوع است. فعالیتهای آموزشی و پژوهشی که میتواند شامل سخنرانیهای سمینارها و کنگره هاست. خودآموزی که شامل مطالعه مجلات، کارآموزی و کار عملی بخشهای آموزشی ذیربط بوده است.
کد نوشتار : 57310