اکثر دانشگاههای ایرانی داوطلبانی را در دوره دکتری خود می پذیرند که توانایی زبان آنها قابل قبول باشد. این توانایی زبانی از طریق آزمونهایی مانند ام.سی.اچ.تولیمو. و تافل سنجیده می شود. بنابراین این آزمونها که هدفی مهم را دنبال می کنند باید ویژگی های یک آزمون خوب همچون پایایی و روایی را دارا باشند. هر ساله آزمونی شبیه به تافل برای کسانی که قصد ادامه تحصیل در دوره دکتری دانشگاه تربیت مدرس را دارند در این دانشگاه برگزار می شود. سال گذشته داوطلبان زیادی فارغ التحصیل رشته های مختلف و از دانشگاههای مختلف ایران در این آزمون شرکت کردند هدف از این تحقیق بررسی اعتبار سازه ای این آزمون و همچنین بررسی ارتباط بین عملکرد داوطلبان در آزمون مذکور معدل ایشان در دوره کارشناسی و کارشناسی رشد، آزمون دکتری (دروس تخصصی و زبان تخصصی) بوده است. داده های حاصل از 2000 داوطلب از رشتهای مختلف علوم انسانی از طریق چند روش آماری همچون همبستگی، تجزیه و تحلیل عامل و رگراسیون تجزیه و تحلیل شد. تجزیه و تحلیل عامل نشان داد که آزمون مذکور دارای یک سازه اتس. همین روش آماری در تعیین سازه های آزمون دکتری نیز اعمال شد. دروس تخصصی به طرف یک عامل رفته و زبان تخصصی و آزمون زبان نیز به سمت عمل دیگری رفتند. که می توان دریافت در اینجا دو ساختار جداگانه وجود دارند. در رابطه با همبستگی ارتباط بین معدل ها و نمرات داوطلبان در آزمون مثبت ولی بسیار پایین بود. بنابراین اولین فرضیه صفر پذیرفته شد. بین دروس تخصصی آزمون دکتری و آزمون زبان ارتباطی وجود نداشت یا ارتباط منفی بود. اما از طرفی زبان تخصصی و آزمون زبان ارتباطی قابل قبول داشتند بر اساس یافته های این تحقیق نتایجی قابل دریافت است و آن اینکه آزمون زبان تربیت مدرس تست ضعیفی نیست، اما برای اینکه آزمون مذکور بتواند هدفی را که برایش تعریف شده محقق سازد باید مراحل دقیق را پشت سر گذارد.
کد نوشتار : 43256